3/2 OVER DEN LAATSTEN STRIJD VAN HEt 



da regering van julianus hadden de Griekfche 

 Wijsgeeren derzelver plaats ingenomen. liij, die 

 de Zanggodinnen oiider zijiie Befchermgoden rang- 

 fchikte, befchouwde geleerdheid en godsvniclit als 

 woorden van gelijke beteekenis , en riep alien , die 

 Jnaar eenigen roem in liet vak van Ictteren en wijs- 

 begeeite verkregen hadden , naar de hoofdflad , al- 

 Waar zij het gundigst onthaal genoieii, en gelegen- 

 heid vonden, om zich rijkdommen te verwerven, 

 welker grootte met limine ftrenge begrippen vaak in 

 eene zondeiiinge tegenfpraak itond (ai). 



Het natiiurlijk gevolg hiervan was, dat de oude 

 Volksgodsdienst hoe lang zoo meer veld won, 

 en dat de voornaamfte bedieningen in handen 

 van Heidenen geraakten , op wier getrouwheid de 

 Keizer kon rekenen , en door wier medehulp hij 

 zijn groot ontwerp, de vereeniging namelijk van 

 Godsdienst en ftaat, het best hoopte ten uitvoer te 

 brengen. . 



Waarfchijnlijk was het ook mede aan den veel- 



ver- 



(21) Het was inzonderlieid de wijsgeer maximus, die 

 de gunst van zijnen keizerlijkeii discipel in de hoogile 

 mate oudervond. Naauwelijks had julianus den trooa 

 beklommen, of hij noodigde hem naar Konftantinopel ^ 

 en toen hij in eene raadsvergadering berigt van deszelfs 

 komst ontving, ftaakte hij zijne redevoering, ging zij- 

 nen leermeester in perfoon te gcmoet, en leidde heirf 

 aan zijne hand binnen, erkennende openlijk zijne groote 

 verph'gtingen aan het onderwijs, dat hij van hem had 

 genoten. Amm. marcell. L. XXII, 7. Jul. Epist. 15. 

 19- 33. 3P- 



