374 ^^R ^^^ LAATSTEN STRIJD VAN HET 



zelver gaven ten nutte maakte, om dat gebrek aan 

 te vullen. Ook deze redenering mogt iets meer 

 Ejjn, dan een ijdel voorgeven, om zijne vijandige 

 gezindheld te verbergen, de nadeeligc invloed van 

 dezen maatregel op het beftaan van den nieiiwen 

 tanhang kon aan zijne fchranderheid niet ontgaan, 

 en hij kon het zich onmogelijk verbergen, hoe de 

 iiitfluiticg der Christenen van alia gelettevde oefe- 

 nlngen hem het middel in handen gaf, om hen 

 tot onkunde te veroordeelen , allengskens te beder* 

 ven en eindelijk geheel uit te roeijen, ja de on- 

 menfchelijke hardheid van dit bevelfchrift viel zijnea 

 tijdgenooten reeds zoo duidelijk in het oog, dat de 

 cnpartljdige ammianus hetzelve in een eeuwig flil- 

 zwijgen wenschte begraven te zien (23). 



Bij zulk een en ftaat van zaken kon het ook niet 

 tiitblijven, of de Christenen moesten de Heidenfche 

 tempelen, die onder de vorige Keizers aan hen af- 

 geflaan waren, teniggeven, hunne eigene kerken, 

 die, op eene geheiligde plaats gebouwd waren, 

 flechten, en na de zuivering van den grond, de 

 irerwoeste heiligdommen herftellen, een maatregel^ 

 tJie ftrijdig met het verklaard beginfei van algemeene 

 verdraagzaamheid 5 aan de grooter en kleiner Gezag, 

 ^roerders in de provincien , welke den voorvaderlijken 

 Godsdienst waren toegedaan , geiegenheid gaf tot de 

 wrccdfte kwellaadjen van de belijders des Evange- 

 ls ii- 



(23) ///«r/ autetn erat inclemens^ ohrucndum peretmi 

 lilentio ^ quod arcebat docere magisifos Rheto-icos et Cram* 

 mat i cos , ritus Christiani cultures , Lib. X-^^* w>« 



