r394 OVER DEN LAATSTEN STUIJD VAN HET 



jarig verbliif op het kafteel Macdlum , werden beide 

 ; breeders door den Keizer , wiens wantrouwen eenig- 

 zins bedaard was, naar de hoofdftad teruggeroepen, 

 en GALLus geraakte aan h6t hof, terwijl julianus 

 verlof ontving, om zijne neiging in te volgen, ea 

 ■2icb in de fcholen der Wijsgeeren verder te oefenen. 

 Hoewel zijne gehechtheid aan het Christendom tot 

 hiertoe niet enkel geveinsd was , zoo kon het echter 

 tiiet misfen, of de ftudie van Griekfche poezij en 

 :Wijsbegeerte moest bij hem de behoefte vervvekken 

 aan eenen Godsdienst, die voor zijnen peinzenden 

 geest en zijne gloeijende verbeelding nieer ftof 

 opleverde. Behalve dat de ftaat der Christelijke 

 Kerk , welken ik met eenige trekkcn heb gefchetst; 

 ^het Evangelic bij hem geenszins kon aanbevelen^ 

 zoo vermogt ook een Godsdienst, die het hoogfte 

 ^n goddelijke in het beeld van nederigheid en iiefdd 

 voorftelt , zijn gemoed niet te bekoren , dat hetj 

 llille en kleine verfmaadde , en in het biiitengewontf 

 en fchitterende alleen behagen fchiep. 

 , Bij zulk eene flemming was de overgang tot dei! 

 wi,]sgeerigen Heidenfchen Godsdienst van dien tijd 

 allezins natuurUjk. De dagen toch waren voorbij, 

 waarin men aan het be (ban en de verrigtingen dei 

 veelvuldige Godheden van den Olympus in waarheid 

 geloofde , en de fchilderingen van homerus , hesiq. 

 Dus en oviDius' letterlijk verftond (48). De zinne- 

 beeldige en geestelijke opvatting der fabelleer, waar* 



- (48) Men zie over de Platonifche wijsbegeerte diei 

 tijden spawheim praef. in juL. 



