39^ OVER DEN LAATSTEN STRIJD VAN HET 



flaan, de vreerndde fpelingen van het meHfcbelijk 

 brein omtrent de lotgevaUen en verrigtingen der 

 Halfgoden waren in ziin oog fchoone omkleedingen 

 van verhevene waarlieden, en te»wijl hij edn Opper- 

 wezen als de eeuvvige bron van bet heelal aanbad, 

 bevolkte hij in zijne verbeelding de oneindige ruinite 

 met afhankeUjke geesten, demons, helden en men* 

 fchen, die aan de hoogfle oorzaak van alles hunne 

 wording, of liever hunne generatie te danken had- 

 den. Hij geloofde, dat het beftuur van deze lagere 

 wereld aan die Ondergoden was overgelaten, en 

 befchouwde het als eenen heiligen pligt der men- 

 fchen , om door gebeden en ofFeranden zich derzel- 

 ver gunst waardig le maken. De zigtbare fcbepping 

 was ook naar zijn flelfel een beeld van de onzigt- 

 bare , en de hemelfche ligchamen , met name de 

 zon , die door het Opperwezen voortgebragt , en door 

 eenen goddclijken geest waren bezield, fchenen hem 

 jnet regt de aanbidding van het menfchelijk geflacht 

 te vorderen (49). 



^ Do®r eigen verbeelding en gevoel ontvlamd, en 

 door den veehennogenden invloed dier Wiisgeeren 

 gedrongen, verdiepie julianus zich hoe lang zoo 

 meer in de godsdienffcige begrippen van zijnen.tijd, 

 en gaf hij zich over aan eene geestdrift voor de- 

 ;^elve, welke in ware dweeperij ontaardde. Nadat 

 hij door den ftouten en bekwamen makimus te 



(4.^^ Men kan de godsdienftige begrippen van den 

 Keizer het best ieeren kemien nit zijne C-e<ares pag. 308 

 &n uit zijne Oratto tn sokm regem pag. 130—158. 



