SpB OVER DEN LAATSTEN STRIJD VAN HET > 



Bij zulk eene denkwljze van den jeugdigen Vorst 

 kon het den Wijsgeeren niet moeijelijk vallen, hem 

 voor hunne zaak geheel te winnen, en hem de 

 gedachte in te boezemcn, dat de Goden hem tot 

 groote oogmerken blijkbaar fpaarden en beftemden. 

 ^en begon voorzeggingen , welke zich bij den verne* 

 derden ftaat der Heidenfche wereld hadden verfpreid, 

 dat het Christendom weldra zinken , en dat een her- 

 Iteller van de voorvadcrlijke Godsvereering de teugels! 

 van het bevvind in handen zou krijgen, op julianus 

 toe te pasfen , en dit alles , vereenigd met den won- 

 derbaren loop van zijne lotgevallen, vervulde hem 

 met het geloof , dat het Opperwezen hem verordend 

 liad, om het Romeinfche rijk, .hetwelk naar zijn be-^ 

 grip, door de verachting van den alouden eerdienst 

 vervallen v^as, door de vernieiiwing van denzelven 

 iveder op te rigten. Hierdoor verbreidde zich het; 

 gerucht van zijnen naam en zijne gevoelen^ hoe lang 

 zoo meer, de aanklevers van het voorouderUjk ge- 

 loof begonncn nieuwe hoop te fcheppen op de 

 vervulhng van hminen lang gekoesterden wensch, 

 zij zochten allcrlei gmiftige voorteekenen te vinden,; 

 €n trachtten door vurige gebeden en rijke olTeranden 

 de gunst der Goden voor hem te verwerven, op 

 wien hunne hoop gevestigd was. 



Zoo veel er van dezen kant zamenliep, om zijne 





uiteinde van eenen foldaat, die benevens zijne twee 

 paarden door den blikfem getrofFen werd, moest in zijn 

 oog een voorbeduidfel wezen van zijne onheilcn, of 

 van de rampen der Perzen% 



