LADY OF THE LAKE VAN WALTER SCOTT, 447 



;^ fchonk mij Schotlands vorst^ daar ik hem Jiet 

 ^ leven gered had. Het moet mijne yoorfpraak zijn, 

 ,, wanneer ik hem eene bede wil doen. lioud 

 ^ heti — want het zal u welligt nuttigcr zijn 

 „ dan mij." 



Nu verdwijnt hij; maar de nacht overvalt hem 

 pnder klauteren en zwoegen en dwalen.^ Hijgend 

 heeft hij nog een heuvelfpits beklommen; en hij 

 yindt aan de andere zyde eenen Bergfchoi ^ die zich 

 bij eeh vlammend vuur kocstcrt. — Het is rho- 

 DERicK DHU zelf, dien hij, voor dien nacht, om 

 een hoekje van zijn llrooleger^vraagt; maar hij kent 

 hem niet. Rhodekick bemerkt, dat hij den ge* 

 waanden verfpieder v66t zich heeft; maar het gast- 

 regt bindt zijne handen en temt zijnen kookenden 

 wraaklust, en Hoog- en Laaglander, gezworen vijan- 

 den , geven zich , naast cllvanders zijde , aan eenen 

 gerusten flaap over. Rhoderjck doet nog meer: 

 bij de eerfte flralen van den dageraad maakt hij zich 

 op, en geleidt zijnen gast uic de rotfen naar de 

 vlakte. Onderweg verhaalt hem de Ridder, dat hij 

 eene gelofte gedaan heeft, den verfchrikkeUjken 

 RHODERiCK te bevcchten. „ Hij fiaat voor u,"zegt 

 deze: „ hij fchuifelt en duizend fperen rijzen van 

 ^ onder de (Iruilven en (Iruwclen op." Onvcrfchrok- 

 ken zet zich de Ridder in postiiur. „ Netn^'" zegt 

 RHODERicK , „ ZOO fchcndcn wij het gastregt niet." 

 Hij geeft een teeken met de hand: — en de half 

 opgerezen berghelden duiken weder in hunne fchuii* 

 hoeken. Maar aan den ulcerften rand van het ge- 

 tergte fmijt rhoderick zijn heirbiji weg. „ Ver-^ 



Ff 4 w dc- 



