LADY OP THE LAKE VAN WALTER SCOTr. 457 



De ruiter mi, met fpijc vervnld, 



Spoort , zweept en rukt van ongeduld : -^ . 



De goede hengst rekt kop en lijf. 



En rijst niet; maar — ligt. dood en ftijfl — ♦ 



Met rouw doorgriefd en diepe fmart, 



Loost hij bij 't ftervend beest zijn hart: 



,, Wie dacht hec, toen ik u den toom 



„ Los vierde aan Seines weelgen zoom, 



„ Dat eens de gier nit Noordfche kou 



„ Uw (lanke le^n verflinden zou? 



„ Wee, wee! 't vermnak, zoo znnr gehaald, 



9, En met luv bloed, mijn ros, betaald!" -", 



10. 



Het jagtlioorn roept, met luid gefchal, 

 Ben dog van *t dwaalpad nit het dal; 

 Zij keeren traag, te leur gefteld. 

 En druilig homplend uit h'it veld. 

 En volgen dicht huns meesters treen. 

 Met ftaart en ooren naar bene^n. 

 De holle bergpas brcidt 't geluid 

 Des vollen hoorntoons verder uit; 

 Met fchrik verrijst de flapende uil. 

 En de areiid antwoordt met gehuil, 

 Wijl de echo rondsom klaatrend ftijgt. 

 Tot ze in het luchtrulm fuizend zwijgt. 



•''**»v*^#'<r♦>«^w^^^^r<r#v*^rJr^>r*^#yr^'#w»^• 



m. 



Og 



Mij- 



