LADY OF THE LAKE VAN WALTER SCOTT^ 4^ 



16. 

 CORONACH. 



Hij is weg van de lioogte; 



Hij is weg uit de lommer, 

 'Als de bron in de droogte, 



BiJ 't geprang van den koraraer! 

 De bron zal weer flroonien. 



Van den regendrop borgen; 

 Maar geen vreugd zal we^r koraen; 



Voor Duncan geen morgenl 



De maaijer fnijdt de aren. 



Die grijs zijn en wapiren; 

 JMaar men. treurt bij de baar en 



Men weent om den dappren, 

 De herfstwinden razen 



Met de dorfte der bladren ; 

 Op die bloem ftond het waas, en — 



Het bederf was aan 't nadren! 



WiJ- 



geflorvenen vriend uitgeboezemd. Soratijds was deze 

 klagt niets meer dan een bloote kreet, en als zoodanig 

 is hy tegenwoordig bij het Bergvolk door den do&del- 

 «ak vervangen: fomtijds beftond de Coronach in een 

 gezang, en bevatte dan den lof des overledenen, den 

 adeldom van zijn geflacht, zijne groote daden in den 

 krijg en op de jagt, en het verlies, dat de clan door 

 zijnen dood zoude lijden. Scott haalt eenen Coronach ^ 

 ter eere van Sir lauchlan, chief of Made ^n'^^w^ Woor- 

 delijk door hem uit het Ccltisch overgebragt; waaruit 

 blijkt, dat de denkbeelden in zijn klaaglied over duncan 

 met de gewoonten der oude Bergfchotten in overeen- 

 ftemming zijn; ik zou hei ftukje bier gaarne laten vol- 

 gen , indien ik mij der kortheid niet moest bevlijtigen. 



