104 



dius et majus esse videtur, decrescente, ni fallor, amplitu- 

 diue radicem versus et in exemplaribus senescentibus , si- 

 mulque magis pentagonura eflicitur. Quae inter articula- 

 tiones trunci exsistunt striae radiantes plerumque subtilissi- 

 mae sunt vixqu* oculis nudis discernendae. Caput hujus En- 

 crinitae rarissime conservation invenitur, et quidem, uti 

 videtur, ob cavara et parum cohaerentem constructionem. 

 Unicura tantummodo ejus exemplar habemus , quod tamea 

 ab utroque fine detruncatum est, et intus calce crystallina 

 repletum, adeo ut ambitum radios extimos continentem so- 

 lumraodo ostendat. Radios hos per totam peripheriam ca- 

 pitis circiter vinginti esse reperimus , eosque angustos (vix 

 sesquilinearem diametrum habentes), omnino teretes et ubi- 

 que ejusdem crasiitiei. In latere exteriore uninscujusque 

 radii observatur eadem sutura longitudinalis flexuosa ac in 

 Encrinite deceinradiato extraneo, sed turn flexurae singulae 

 hujus suturae turn laminae transversales adjacentes duplo 

 angustiores sunt. Ex his omnibus liquere mihi videtur, 

 hunc Encriniten viginti - radiatum in formatione transitionU 

 occurrentem non parum differre ab extraneo Brunsvicensi in 

 fcrmatione sedimentorum ( Flotz dicta) tantum reperto. 

 Quod ad copfam ejus in Gothlaudia attinet, ibi omni- 

 bus aliis petrificaLU frequentior esse videtur , adeo ut in 



hac 



