249 



tafem Britanicae jam crescere nequc ad Botveda Gothlandiae 

 nee ad Persnas Oelandke, et insuper consideratur Linnacum 

 nullam in his insulis indicasse Britanicam, dubium non 

 fit eum nostram varietatent y Britanicae primum I. dy- 

 sentericanj. naminasse. Britanica vel fyeTcwaui Dio- 

 scaridis apud veteres et orientales planta fuit prae cetenV 

 %d sua tonica contra dysenteriam valens, untie ansam nomi- 

 nis. specific! sumsit Linnaeus. . Quae postea et apud Lin- 

 naeum et omnes extero* Botanicos forsan minori jure I. 

 (anti)dysenterica dicta est a praecedente longe distat et 

 ad I PuLicariam ninlLo propius accedit non. tantum se- 

 minum pappo quodatnmodo duplici (q\i&re etiam in codem 

 genere Pulicariae ab Inula diverso apud Gasrtnerum 

 venit), verum etiam caule foliisque subtus tomentosis oblon- 

 gis basi cordatis amplexicaulibus subintegerrimis , floribus 

 11 ii-ii icrosis folio angustioribus , squamis calycinis sclactis 

 (Engl. Bot. 16. t. ni 5.). Est hasc I. dysenterica quasi 

 forma australior et vegetior I. Pulicariae. Linnaeus in baa 

 re ab initio vestigium, veri indius pressit quam postea dura 

 etiaai I. britannicam perperam scripsit quasi a Britan- 

 nicis insulis, ubi planta hue usque non lecta est. 





3a) Inula tnnjelia: foliis sessilibus. ensifbrmibus nervosis- 



