222 H. J. KOENEN 



gegeven? Ook in dien latijnschen bundel vinden wij reeds die nooit bij 

 VAN LENNEP verflaauvvde ingenomenheid met de schilderkunst van VONDEL, 

 bij voorbeeld in de reie'n van zijnen Palamedes; ook daar reeds staat het 

 echt-klassieke met het zuiver-vaderlandsche element in zulk een innig ver- 

 band, dat die beide niet bijeengevoegd, maar zaamversmolten , niet ver- 

 bonden, maar vereenzelvigd schijnen te zijn. 



Toen de beroeinde DANICL WYTTENBACH ten jare 1799 zijne standplaats 

 aan de Doorluchtige School alhier met een leerstoel aan de Leidsche 

 Academic verwisselde, zoude hij, naar men verhaalt, gaarne gezien heb-, 

 ben, dat zijn meestgeliefde leerling WILLEM LEONARD MAHNE, die zich 

 . door eene Verhandeling over den Peripatetischen Wijsgeer ARISTOXENUS 

 bekend gemaakt had, in zijne plaats aan het Atheneum beroepen wierd. 

 Doch de invloed van JERONIMO DE BOSCH, die de behoeften van eene 

 stad als Amsterdam beter kende dan de Berner geleerde, deed de schaal 

 ten voordeele van onzen VAN LENNEP overslaan. En zoo was dan nu 

 voor den begaafden Dichter en Geleerde op 25jarigen leeftijd eene loopbaan 

 geopeud, die voortaan de bestendige en aanhoudende beoefening der 

 Letteren tot de hoofdwerkzaamheid zijns levens zoude maken. Hij was 

 gewoon, dankbaar zijn geluk te roemen, dat hij reeds zoo vroeg een 

 vasten werkkring had gevonden , die hem , zonder onzekerheid omtrent de 

 ware bestemming zijns levens, eene bezigheid, aan zijnen aanleg en zijne 

 gaven geevenredigd, aan wees, waaraan hij zich geheel kon toewijden, en 

 in welke hij , te midden van de ongunst der tijden , zijn troost en zijne 

 sterkte kon zoeken en vinden. Van daar dan ook , in overeenstemmiiig 

 met hetgeen zijn vaderlijke vriend BE BOSCH hem eenmaal had toege- 

 zongen r ) , het onderwerp zijner Inwijdingsrcde Over de voortreffehjke 



') Kebus in externis vitae ne commoda quaeras , 



At tibi suppcditaut haec Heliconis aquae. 

 Fortunae portans tecum quae tela resistant, 

 Tranquillo videas pectore quidquid agat. 

 Fulinina saeva cadant, tonitruque remugiat aether, 



Et solis radios obruat atra dies : 

 Nulla serenatum turbarc pericula vultum, 

 Nulla animum possint exagitare metu. 



H. DE BOSCH, Poemata. 



