216 II. J. KOENEN 



de Wijsheid en het Leven is! Hoe veel daarvan verschillend zijn de om- 

 standigheden , Mijne Heeren, die ons aan deze plaats vereenigcn! Geen 

 lafhartige dwingeland zal, vergramd om de lijkplicht die wij bewijzen, ons 

 leven of onze vrijheid bedreigen. Geen mishandelde Leeraar, wiens bloed, 

 als ware hij een verachtelijke misdadiger, werd nitgestort, venvekt ons 

 beklag of maakt onze verontvvaardiging gaande, terwijl wij zijn sterflot 

 met bloedige tranen beschreien. Wij behoeven geenzins in 't geheim, en 

 als het ware steelswijze, aan het geliefde lijk eene schroomvallige hulde te 

 betoonen. Rustiger en aangenamer, hoe aandoenlijk en weemoedig ook, is 

 de plechtigheid, die ons in deze kvveekplaats der Letteren heeft bijeenge- 

 bracht; maar de verplichting is niet niin heilig, om hem, wien wij alien 

 nicer of minder te danken hebben, maar wien vooral zijne vroegere en 

 latere leerlingen eene onmiskenbare schukl van erkentenis wenschen te 

 kwijten, eene laatste eer te bewijzen. 



Geen wonder derhalve, dat de Verzorgers dezer Doorluchtige Schole, 

 die met slechts zelve alien zijne leerlingen geweest zijn, maar die ook de 

 eer hebben aan het hoofd te staan eener instelling, welker kweekelingen 

 het eenmaal waren, bij zijn afsterven aan zijne nagedachtenis een meer 

 dan "dagelijksch eerbetoon wenschten te wijden , niet tot eene uitbazuining 

 van zijn lof, die de Overledene niet verlangd zoude hebben, maar ten 

 blijke eener dankbaarheid en liefde, die hij nimmer versmaad heeft. Ge- 

 lijk dit niemand uwer zal bevreernden, zoo kan het ook eenigzins strekken 

 om de keuze te verklaren van den redenaar, die gewis niet de waardigste 

 noch de meest geschikte is; maar die, gelijk hij voor niemand wil onder- 

 doen in liefde en eerbied voor de nagedachtenis zijns onvergetelijken 

 Leermeesters , het ook geenzins van zich kon verkrijgen, het volbrengen 

 eener lijkplicht, hem door al te toegevende Ambtgenooten opgedragen, af 

 te wijzen, door te weigeren, om de geheiligde schatting van hulde en 

 dankbaarheid te betalen, welke wij aan den Man, die ons ontviel, zoo 

 onbetwistbaar verschuldigd zijn. Indien dus eene bescheidene zelfkennis, 

 eene juiste waardering van onvoldoende talenten , hem het spreken aan 

 deze plaats, en wel bij eene gelegenheid als de tegenwoordige , moest ont- 

 raden, dat besef heeft ondergedaan voor het gevoel van eerbied en erkente- 



