R A T I 0. 103 



iam inveteratum sanaretur, ut revivisceret pars ilia institutionis acadeniicae 

 quasi emortua. Nempe hinc factum est , ut matheseos diu neglectae doctor 

 hue vocaretur illustrissimus , longe peritissimus ; ita ut uno subito temporis 

 veluti ictu transitus fieret a tenebris ad lucem. Neque enim multi fuerunt , 

 quos huic pares habere liceat ; erat vir in paucis eximius , non solum 

 doctrina excellens , sed qui etiam novas vias ad amplificandam scientiam 

 liumanam ipse invenisset et aliis stravisset. Fuit ex parvo eorum numero, 

 qui ingenii sui acumine et praestantia doctrinas integras condiderunt, qui, 

 rerum sublimium novarum inventores, posterorum admirationem iure sibi 

 sunt meriti. Illius viri doctrinae lux non solum hanc academiam illustra- 

 vit, sed orbem eruditum totum. Quod quam vere dixerim sentietis, cum 

 IOHANNIS BERNOULLII nomen nuncupavero. 



Basileae natus, annum agere coepit vicesimum nonum, quum hue veniret. 

 Quodsi miramini , curatores academiae delegisse virum iuvenem , exterum , h'cet 

 iupatria tune temporis minime deficerent, qui mathematicarum disciplinarum 

 essent periti , sciendum , eos verosimile esse obsecutos auctoritati celeberrimi 

 nostratis CHRISTIANI HUGENII. Constat saltern, HUGENIUM per marchionem 

 HOPITALIUM BERNOULLIUM adiisse de cathedra matheseos in hac academia 

 occupanda. Quod circiter eodcm factum est tempore , quo eadem illi pro- 

 fessio deferretur Halis, idque auctore praeclarissimo viro LEIBNITIO. 

 BERNOULLIUS tamen nostram academiam praetulit, in qua sub finem 

 a. 1695 novum suum munus gerere coepit. 



E commendatione ab eruditis profecta, quales LEIBNITIUS et HUGENIUS 

 fuerunt, statim coniicitis, hue vocatum doctorem viruni fuisse insignem. 

 Quod si scire aveatis, quaenam fuerint viri merita, rem paulo altius re- 

 petere oportet , et mentionem facere duorum inventorum memorabiliurn , 

 quae mathesi hodiernae earn dederunt praestantiam, qua prae antiqua 

 eminet, turn ambitu et gravitate applicationis turn universali contempla- 

 tionis ratione. 



Utrumque inventum pertinet ad seculum decimum septimum. Prim urn 

 CARTESIO debetur , qui pro sua sagacitate vidit quam plene simul et bre- 

 viter res, de quibus in geometria agitur, exprimi possint per aequationes 

 algebraicas; cuius rei fructus is est, ut proprietates illarum rerum ex 

 iisdem formulis, quibus continentur, simplice calculo algebraico in lucem 



