100 G. A. ENSCHEDE 



Ne tamen admirationem et laudem tantuin iis tribuanius. Qui limites 

 scientiae humanae protulerunt, qui -novas invcnerunt vias ad veritatem, 

 bene meriti sunt de cunctis posteris. Itaque gratum animum erga hos 

 significare et beneficiorum , quae ab iis redundarunt, memores sese prae- 

 stare, quisnam sanctissimum omnium officiurn esse neget? 



Decet inprimis eos, quibus conservatio et propagatio alicuius doctrinae 

 est imposita , curare ne exstinguatur niemoria eorum , quorum inventis et 

 laboribus haec ipsa scientiae provincia est amplificata. 



Tali autera officio hac ipsa hora fungi est animus erga virum cximie 

 de mathesi meritum; quod eo facilius decrevi facere, quia ipsc olim 

 illustre fuit ornamentum nostrae academiae, cuius festum diem nunc 

 celebramus. 



Dicam igitur de JOHANNE BERNOULLIO, eximio matliematico , in Academia, 

 quae Groningae est , olim professore ccleberrimo. 



Ne tameu putetis me fuse dicturum esse de inventis eius ac scriptis. 

 Ea tantum de eius vita et operibus mernorabo, quae sufficiant ut veram 

 eius imaginem vobis ob oculos ponam; utque ostendam quantum coutu- 

 lerit ad doctrinarum mathematicarum amplification em perfcctionemque. 



Licet plus temporis quani seculum iutegruni ex eius obitu sit elapsum, 

 non desunt ad virum illustrem recte cognoscendum subsidia. Nam si quis 

 fuit qui publice vixerit, qui omnibus copiam se diiudicandi praebuerit, hie 

 sane fuit. Fructus eius laborum magna scriptorum serie publici iuris sunt 

 facti; quin intimam suam mentem prodidit in rnultis epistolis ad amicos 

 erudites scriptis et in lucem editis. Tpse vero memorabilia vitae suae 

 scriptis mandavit ; celeberrimique eorumdem ternporuin aequales in academiis 

 Parisina et Berolinensi eius memoriam recoluerunt. Quibus equidem fontibus 

 sedulo sum usus; neque in reprebensionem vestram me incursurum puto, 

 si fassus ero etiam ex actis senatus buius academiae me conquaesivisse , 

 quae ad illustranda fata et opera viri clarissimi facerent. 



Quodsi non prorsus imparatum ad opus accedere me profitear, nolite 

 tamen credere abesse a me metum , ut clebito modo de tanto viro coraiu 

 vobis verba faciam. Persentio enim quarn procul absim a dignitate 

 oratoria, quam parum valeam ipsa ilia lingua, qua uti hodie lege cogor. 

 Itaque ne nimium a me postuletis oro; ne oratoris personam me agere 



