R A T 1 0. 75 



valetudine conflictatur, nee taraen, est Deo gratia! periculose aegrotat. 

 Speramus fore, ut optimus ille vir, summa assiduitate, maxima doctrinae 

 copia conspicuus, cujus tota vita in rebus honestis perspecta est, brevi in 

 sanitatem restituatur, suisque disciplinis ornamento sit atque praesidio. 



Tibi imprimis gratulamur, Clarissime SUERMAN! venerabilis professorii 

 ordinis Nestor, cui, licet morti vicinus fueris, restitutam esse sanitatem 

 omnes gaudemus. Studiorum causae, aegrotantibus , patriae servatus es. 

 Diu adhuc nobis superstes esto consilium atque ratio, auctoritas et senten- 

 tia, quibus per tantam annorum seriem nobis profuisti, tuaque senectute, 

 quae a rebus geretfdis te non abstrahit, senatus nostcr illustrari pergat. 



Te quoque , Clarissime SCHRODER VAN DER KOI.K ! optimis ominibus 

 prosequiraur , qui quintum muneris tui lustrum ante has aliquot dierum 

 hebdomades celebrasti. Meum non est enarrare, quid tibi debeant studiosi 

 juvenes, quibus magnam doctrinae tuae copiani effundis, quid anatomia, 

 pliysiologia , psychiatria, quibus turn usu turn ratione ita profuisti, ut nova 

 mente captorum cura atque conditio a te originem ducat, tu autem ipse 

 principem non tantum in patria nostra locum occupes sed apud exteros 

 quoque ornni laude floreas. Maneant tibi eaedeni vires , idem ingenii 

 vigor, eadem animi pietas, qua humano generi consulere numquam non 

 studuisti, tuoque exemplo juniores alii impellantur, ut ex tuis ipsius votis, 

 tua vestigia prementes, disciplinarum tuarum fines magis rnagisque proferant. 



Tu etiam, Clarissime VISSCHER! eodem fere tempore reminiscendo festurn 

 ilium diem recognosti, quo ante nos viginti et quinque annos patriae litteras 

 et historiam publica auctoritate tradere coepisti. Laeta tibi fuit haec recor- 

 datio; quid enim, ubi praeteriti temporis spatium respicinius, majori gaudio 

 nos afficiat, quam ante partorum bonorum memoria atque copia, industriae, 

 laboris, impigritatis conscientia? Et tu quidem erudiendo ac docendo 

 juventutem numquam fuisti contentus; extra scholarum fines etiam turn 

 voce turn scriptis illud semper egisti, ut antiqua suae gentis monumenta 

 evolverent populares nostri, et, ut nostrae aetatis rationi servire possent, 

 quid a majoribus factum sit memoriae mandarent. Diu tibi concessuni 

 sit, haec tua instituta tenere, et in iis elaborare disciplinis, quas omnes 

 procul dubio, quibus patriae salus cordi est, maxirni faciunt. 



Utiham vobis quoque Academiae cives! laeta tantum accidissent. Sed 



10* 



