R A T I 0. 65 



et obsint, nee ulla tarn detestabilis pestis est, quae non homiiii ab homine 

 nascatur. Est igitur hoc rnaxime necessarium , non tantum naturam, sed 

 homines etiam nobis subjicere et ad usus nostros adjungere, ut eorum 

 studiis ea, quae natura desiderat, expleta cumulataque habeamus, per 

 eosdemque, si quid importetur nobis incommodi, propulsemus ulciscamurque 

 eos , qui nocere nobis conati sunt. Quod ut facere possimus , eorum indo- 

 lem noscere debemus, animi affectiones et cupiditates quibus movetur, 

 leges denique, id est constantem et perpetuum ordinem, qui in vehemen- 

 tissimo etiam animi impetu observatur. Nee in singulis hominibus consistere 

 possumus; inprimis attendendum ad eorum congregationem , ad humanarn 

 et civilem quae dicitur societatem. Unusquisque omni ope atque opera 

 eniteretur, ut alios omnes sibi soli, suae causae suoque emolumento subji- 

 ceret, nisi duae res essent, quibus improbum illud privatae utilitatis studium 

 coercetur. Nihil enim appetentius similium sui, nihil rapacius, quam natura, 

 nee quidquam est, quod ad se rem ullam tarn alliciat et tam attrahat, 

 quam ad amicitiam similitude. Ipsa natura, praescribens , ut homo homini, 

 quicumque sit, ob earn ipsam causam, quod is homo sit, consultum velit, 

 vi rationis eos conciliat et ad orationis et ad vitae societatem; impellitque, 

 ut hominum coetus et celebrationes et esse et a se obiri velint ob easque 

 causas studeant parare ea, quae suppeditent et ad cultum et ad victum, 

 nee sibi solis, sed aliis quos caros habeant tuerique debeant. Sic ipsi 

 inter se aliis alii prodesse student; in hoc naturam ducem secuti, commu- 

 nes utilitates in medium afferentes mutatione officiorum, dando accipiendo, 

 turn artibus, turn opera, turn facultatibus devincientes omnium inter omnes 

 societatem. Natura solitarium nihil amat, semperque ad aliquod tamquam 

 adminiculum annititur, ex quo efficimus, hominem naturae obedientem 

 homini nocere non posse. Quid enim interest, motu animi sublato, non 

 dico inter hominem et pecudem, sed inter hominem et saxum aut truncuui 

 aut quidvis generis ejusdem? At praeter hanc nobis ingenitam caritatis 

 societatem alia etiam medicina est, quam homoeopathicam dicere mihi 

 liceat. Sibi enim soli prospicere eo quisque impeditur, quod caeteri quo- 

 que hominis sibi singuli consulunt, quibus, si conjunctis viribus utuntur, 

 unus homo, etiamsi validissimus sit, multo est infirmior. Multorum enim 

 odiis nullae opes possunt obsistere. Non deerunt unquam, hoc me non 



9 



