R A T I 0. 25 



Unde intelligitur A. A. nisi me omnia fallant, quid maxime sit, quod, 

 ceteris fere omnibus posthabitis, a Divina Religione tempus hoc nos- 

 trum postulet. 



Ita niinirum Christi Religio pergat miseris nobis in vita ac morte Divino 

 solatio esse, et ita clarius semper sirupliciusque nos Divinam veritatem 

 docendo procedat, ut omnium maxime simul ipsa insitam sibi moralem 

 vim ac praestantiam mortalibus explicet, et vero sic explicentur, crescant 

 suamque vim omnem exserant, quae intus in homine latent, moralis per- 

 fectionis ac praestantiae semina ! 



Apage igitur reviviscens illud, at vitae vere Christianae hominumque 

 saluti nocentissimum semper, dogmatismi in Divinam religionem imperium! 

 Apage quicquid perversa ac coeca hominum studia , per tot iam seculorum 

 decursum , Euangelii admiscuerint simplicitati ! Vitae autem dux nobis 

 atque magistra sit vel ipsa ilia, quam adumbravimus , Ecclesiae reique 

 Christianae historia, ne ad obsoletas lites doctrinasque aetas nostra redeat 

 uti canis ad vomitum; sed vero evitare, effugere, abhorrescere discat, 

 quaecumque tarn diu, eheu ! Divinam vim' Religionis arcuerint. Pergant 

 igitur Critici, pergant Interpretes, pergant -Dogmatici, ceterique pergant 

 Sanctions Disciplinae cultores, in Divinae Religionis fontem, argumentum, 

 indolem, vim omnem et auctoritatem , omni adhibita sollicitudine , libere, 

 docte ac pie inquirere. Suoque sic iure, inter ceteras Academicas Disci- 

 plinas , suum digne tueatur Christiana Theologia locum ! At vero Chri- 

 stiani discant ita doctis hisce laboribus frui, ut neque Theologiam denuo 

 confundant cum Religione, neque Fidei aut Religionis Capita verique 

 nominis Dogmata Christiana, nisi modo ea habeant, quae pertinent ad 

 GcoTrjQiav; quae vim omnino moralem atque practicam spirant; quae ex 

 Christi mente ad veram animi vitaeque faciant emendationem; quaeque 

 Regni Coelestis, ab Ipso conditi, inter homines, et vero in nobismet 

 ipsis, incrementum spectant et explicationem. 



Ut verbo dicam: in doctrinis vere practicis unitas, in minus 

 practicis libertas, in omnibus prudentia et caritas! haec aurea, 

 haec sancta, nobis nostroque tempori lex atque regula esto! Ita demum 

 veniet ilia hac nostra melior aetas, ubi nihil omnino fidei erit, quod non 

 sit vitae, uti- nil vitae, quod non sit fidei; ubi silentibus tandem dogma- 



4 



