R A T I 0. 19 



declaranda in illam susciperet, quae hominis cum Deo spectant per Chri- 

 stum reconciliationem. //Quid eniin profuit nobis," inquit, // Scholasticorum 

 per tot iam secula in Mysteriis istis desudantium cura?" //Hoc vero est 

 Christum cognoscere, beneficia eius cognoscere, non, quod alii volunt, 

 naturas eius cognoscere vel modos incarnationis." 



At sic MELANCUTON , nee dissentiente LUTHERO , dum iuvenile adhuc 

 vigore spectabilis suaeque indolis omnino practicae conscia sibi Reformatio 

 erat. Quantum vero hanc suam mutaverit naturam, id vel repetitae eorum- 

 deni Locorum Communium editiones testantur. Sic enim perpetuo, emendatae 

 scilicet, prodeunt, ut habitum induant magis magisque mere dogmaticum, 

 nee tandem vacui sint ullo eorum , quae Graecorum olim philosophandi 

 subtilitas practicae admiscuerat Euangelii simplicitati. 



Hinc vero, hiuc, A. A. tamquam ex Pandorae quadam pyxide, quam 

 tristia , quam adeo foeda ac turpia prodierint , utinam , salva Historiae veritate , 

 in aeterna posset oblivione latere ! At felix , quern aliena faciant pericula 

 cautum. Exstant enim publice, unde nostra, unde sequior saltern aetas 

 sapientiam discat ; lites acerbissimae illae at infructuosae , de Dei arcanis 

 inter ipsos Protestantes nunc agitatae. Exstant dira ilia de Antitrinitariis 

 sunipta supplicia , SERVETI imprimis miserabile fatum. O ! rem incredibilem 

 semperque lugendam! Inquisitorum haereticae pravitatis munere iam ipsi 

 illi nunc funguntur homines Reformationis luce beati! Ad flammas dam- 

 natur, non Euangelii adversarius, non qui Christi beneficia respuit, sed 

 qui alio, quam Ecclesiae olim placuit, modo, interpretandum censet mys- 

 terium Dei. Ecce, rogo jam adstat. Pie genua flectit. Christum Serva- 

 torem ac Dominum invocat. //lesu Christe," inquit //aeterni Dei fili, 

 miserere raei!" Christiane precatum eum vos fortasse dixeritis. Aliter vero, 

 qui turn, consolaturus scilicet, morienti adstabat, pius tamen ille atque 

 doctus, FARELLUS. Christum, non //aeterni Dei filium," sed i/aeternum" 

 profiteatur //filium Dei," moribundum hortatur. Hoc vero se salva con- 

 scientia, posse miser ille SERVETUS negavit. O imbecilla, O coeca ingenia 

 hominum! O sui iam dissimilem Ecclesiae Reformationem ! Quae nimirum 

 intermortuam vim atque indolem Euangelii practicam in vitam esset revo- 

 catura, haec sua vice, haec ipsa sic in dogmatismi vitium labitur, ut 

 .dati sibi a Deo muneris iam omnis nescia videatur. 



3* 



