14 NICOLAI CHRISTIANI KIST 



gratiam Dei declarat, ut instituat nos ad vitam sobriam, iustam, piam in 

 hoc mundo agendam, spe certa exspectantes futurain gloriae Dei, i. e. 

 lesu Christi Servatoris nostri, apparitionem , qui se pro nobis ideo dederit, 

 ut liberaret nos ab omni iniquitate, sibique ipse populum vindicaret bonis 

 operibus deditum J ). 



O benefica Euangelii lux! O salutare Deoque dignisslmum Religioni 

 Christianae impositum munus! Cui et nos debemus quicquid solatii est, 

 quo indigeamus in huius vitae caducae rniseriis; quicquid auxilii et inci- 

 tamenti, quo inditas nobis a Deo moralem indolem viresque explicare 

 possimus atque perficere ; quicquid denique boni, cuius, sive in hac sive 

 in futura vita, nobis esse participes liceat! 



Utinam semper id perpendissent, quibus summum hoc contigit beneficium 

 Dei, mortales! Non sic, intacta nuce, rnanducare putamen tentassent, 

 spretave margarita in una concha haesissent. Non tot numero rixae, lites, 

 odia, dissidia acerbissima homines luce Christiana beatos turbassent ac 

 dilacerassent. Neque videretur saepissime divina vis Euangelii inter ho- 

 mines desiderari! 



Haec tristior sane A. A. cogitatio animum subit, ubi iam eo se vertit 

 Oratio, ut, quod in Religione summum est, quomodo id, per seculorum 

 decursum, hominibus fuerit acceptum, declaret. Hanc nimirum mihi cau- 

 sam agenti, profecto non laudatoris aeque atque historici partibus fungi 

 licebit. 



Nee tamen laudis laetitiaeque materies, imo vero maximae, deest. Nam 

 quis tandem est humanarum rerum tarn parum diligens observator, qui 

 non magna et ineffabilia agnoscat, quae Religioni Christianae horninum 

 genus iam prope universum debeat? Ecce, iam omnem mundi huius 

 faciem et conditionem mutavit. Novus cum ilia seculorum iam natus est 

 ordo. Quodsi adeo, ne perversis quidem horninum studiis labefactata um- 

 quam, semper v.el obscurata luceret, multunique degenerata a sua indole, 

 tamen fructus magno numero saluberrimos ferret: profecto eo mine divinior 



') ad TIT. II: 11. sqq. 



