226 H. J. KOENEN 



een treffend blijk. Maar zij heeft die gevoelens nirnmer in hun geheelen 

 omvang gekend. Ik was beschroomd ik erken het om aan den 

 Koning te doen bemerken, hoe dierbaar hij als mensch mij was. Tlians 

 behoef ik mij niet meer in te houden. De stem der eer gebiedt mij, 

 thans aan het gevoel dat mij vervult de teugels te vieren. Dezer stem 

 kan ik geen weerstand bieden. Ach, Sire, het is niet slechts over noijn 

 Vaderland dat mijne tranen gevloeid hebben; ik heb er meer dan eens 

 over U gestort. Uwe Majesteit had rnij vaak vergund, in uw gevoelig, 

 menschlievend en deelnemend hart eenen blik te werpen: een hart, ge- 

 vormd voor elke teedere en heilige aandoening. Ik heb levendig gevoeld, 

 hoe veel het moest lijden door al de verliezen die het moet ondervinden. 

 Maar sprak ik tot mij zelven : het is niet geheel en al ongelukkig. 

 Zijn deugdzaam bestaan blijft hem bij. Sire ! Gij hebt het middel ge- 

 vonden om uw onheil edel , luisterrijk , doorluchtig te maken. Gij hebt 

 's Lands eer en de uwe bewaard ; en Holland heeft zich over zijnen Koning 

 niet behoeven te schamen. En wat er ook gebeuren moge: waar Uwe 

 Majesteit zich moge bevinden, onze liefde en onze beste wenschen zullen 

 haar vergezellen." Hoe zeldzaam gebeurt het, Toehoorders, dat land- 

 vluchtige Vorsten de uitdrukking van zoo edelaardige gevoelens tot troost 

 en bernoediging op hun troosteloozen en moedbenemenden tocht met zich 

 voeren! Toen echter later de afwerping van het fransche juk door het 

 herlevend Nederland, bij den gevallen Vorst het denkbeeld deed geboren 

 worden, dat hem wellicht op nieuw eenig uitzicht op den verlaten troon 

 konde geopend zijn, en hij VAN LENNEP over dit teedere vraagstuk her- 

 haaldelijk briefswijze raadpleegde, leide deze, daar het Vaderland luider en 

 duidelijker sprak dan ooit, het stilzwijgen op aan de stem der oude 

 erken tenis en genegenheid, en antwoordde met ondubbelzinnige rond- 

 borstigheid, dat Nederland slechts Nederland was, waar de ontbreidelde 

 Leeuw , gelijk toen , de Oranjestandaards plantte ; en Hollands voormalige 

 Koning had van zijnen kant de edelmoedigheid , zijn ouden Vriend deze 

 verklaring oprechtelijk ten goede te houden. 



Men vindt niet zelden geletterden, die zich in bange tijden in het 

 studeervertrek opsluiten, om zich aan het zwoegen en lijden met het 

 benarde Vaderland te onttrekken. Zoo wordt aan den beroemden Dichter 



