REDEVOERING. 231 



bezitten. Maar vooral bleek zijne onverflaauwde liefde voor de studien, 

 aan welke zijn leven toegewijd was geweest, toen hij aan deze zelfde 

 plaats, waar ik mij thans bevinde, den vijftigjarigen jubeldag vierde der 

 aanvaarding van zijn Hoogleeraarsambt ; eene plechtigheid , die nog te 

 onverzwakt in aller herinnering leeft, dan dat ik u, Mijne Hoorders, den 

 indruk zou beproeven weder te geven, dien 'sMans onvergetelijke woorden 

 op zijn overtalrijk gehoor maakten , of dat ik u de algemeene instemming 

 en tevredenheid zou behoeven te schetsen, toen de achtbare Bewindsman, 

 aan het hoofd van dit gewest geplaatst, hem in 'sKonings naam met het 

 Commandeurskruis der Orde van den Nederlandschen Leeuw versierde- 

 Zoo ooit de verleening van een ordeteeken de toejuiching aller harten heeft 

 verworven , het was deze koninklijke onderscheiding , aan den Amsterdamschen 

 Oud-Hoogleeraar geschonken. 



Zoo was, onder de veelsoortigste werkzaamheden ten behoeve van het 

 Vaderland, het gewest en deze stad, het eerwaardig hoofd van VAN LEN- 

 NEP met eere vergrijsd. Omgeven door een bloeiend en krachtvol kroost; 

 zijnen dichterroem ziende herleven in den oudsten spruit van zijn eersten 

 echt, wiens tegenwoordigheid alhier mij verbiedt om zijne gaven te roe- 

 men, was ook de ouderdom hem geen last; veeleer eene gewenschte 

 voorbereiding tot een hooger leven. Binnen en buiten 's lands gee'erd en 

 geroemd, bleef hij een voorbeeld van die bescheidenheid en nederigheid, 

 die hem van zijn jeugdigen leeftijd af gekenmerkt hadden: de vraagbaak 

 en raadsman van vroegere leerlingen, oude vrienden en hoogachtende tijd- 

 genooten; en waren hem de zoele luchten, die in de wenkende toppen 

 van Manpads geboomte speelden, de liefelijk lispelende boden eener eeu- 

 wigheid, tot welke hij van nu af (zijne laatste dichttoonen hebben het 

 getuigd!) al zijne gedachten en zijn geheele hart verhief. //Ik wandel zoo 

 zachtkens naar het graf", waren de woorden, die hij tot den Spreker die 

 voor u staat richtte, een der laatste malen, dat deze hem ontmoette. Nu 

 juist twee maanden geleden heeft hij dien wandeltocht voleindigd, en liet 

 hij ons, die hem rouwdragend naoogen, de herinnering achter van een 

 leven, dat, gelijk hij meermalen getuigde, van de zegeningen des Heeren 

 overvloeide, tot het hem bij 't voile genot zijner uitgebreide zielsvermogens 

 en van zijn gelukkig geheugen (ook dit was altoos zijn wensch en zijne 



