232 H. J. KOENEN 



bede geweest!) door een kalm en vredig einde bekroond werd: het leven 

 van een dier groote en goede menschen , welke een zegenend God aan een 

 land en volk nu en dan ofschoon naar onze schatting te schaars in 

 zijne onverdiende gunst verleent! 



Ik heb u, Mijne Heeren, in het eerste deel mijner rede eene zooveel 

 mogelijk getrouwe levensschets van den Overledene voor oogen gesteld. Ik 

 zou het hierbij gelaten hebben, indien ik mij niet geroepen achtte, uwen 

 blik nog meer bepaald op zijn voorbeeld te vestigen in de verschillende 

 betrekkingen , in welke hij vooral als eene ster van de eerste grootte aan 

 ons letterkundig hemelruim verdient te worden beschouwd. Ik zal VAN 

 LENNEP daartoe in de eerste plaats in aanschouw nemen als Voorganger 

 op het gebied der Oude, der Klassieke Letterkunde : vervolgens zijne 

 beteekenis nagaan op het veld der Vaderlandsche Letteren: om eindelijk 

 nog eenen blik te werpen op zijn karakter als Christen en Christengeleerde. 

 Hier vooral is het te vreezen, dat ik, bij den grooten rijkdom en de 

 uitnemendheid des onderwerps , zal te kort schieten , en moet ik dus , 

 meer nog dan tot hiertoe , u\ve toegevendheid met bijzondereu aandrang 

 inroepen. 



Reeds in de eeuw der Hervorming werden de Klassieke studien in de 

 Nederlanden op eene zoo ijverige wijs beoefend door alien die tot de 

 hoogere standen der maatschappij behoorden , dat men zich in geheel het 

 overige Europa uit onze gewesten in dat vak leermeesters verkoos. Zoo 

 werd CHRISTOFFEL LONGOLIUS (DE LONGUEIL) uit Mechelen, die de stich- 

 ter van de secte der Ciceronianen en de welsprekendste man aan deze 

 zijde der Alpen was , tot opvoeder van den koninklijken Vorst van Hon- 

 garije benoemd. Zoo werd ADRIAAN DAMMAN uit Gent in de zestiende 

 eeuw door GEORGE BUCHANAN naar Schotland beroepen, om den jeugdigen 

 adel in de staatswetenschappen te onderwijzen. Die roem bleef ons Va- 

 derland bijzonder eigen , waar de vermaardste Humanisten , een LIPSIUS , 

 de twee HEINSIUSSEN, Vossius, MEURSIUS, en de onsterfelijke DE GROOT 



