234 H. J. KOENEN 



van zoo smaakvolle humaniteit en keurige gevoelsgave was als weinig an- 



deren , was diep aandoenlijk voor die uitnemende eigenschappen. Bij hem 



stond dus de verhevenheid der gedachten en de sierlijkheid der uitdruk- 



king op den voorgrond: en van daar die esthetische behandeling, die zijn 



dichterlijk gevoel vorderde, en waarin zijn smaak alleen bevrediging vond. 



Dat onophoudelijke ziften en schiften, dat verdenken en verwerpen van de 



overblijfsels der Oudheid, waarbij de twijfelzinnige beoefenaar vooral jacht 



niaakt op onechte plaatsen, of zelfs geheele werken als van onzekere af- 



komst brandmerkt, ook zonder dat eenige stellige getuigenis der Oudheid 



daartoe recht geeft, kon hem geenzins behagen. Hij moge nu in zijne 



behoudende gezindheid wel eens een weinig te ver gegaan zijn, en nu en 



dan kennelijke blijken van verbastering in den wind geslagen hebben : ik 



begeer dit niet onbepaald te ontkennen, ofschoon het anders toch waar- 



lijk niet in zijne gewoonte lag, eenige beginsel te overdrijven. Onze 



nieuwheidzoekende eeuw, dus meeiide hij, was toch reeds zoo gezind om 



hare jeugdige wijsheid in de plaats te stellen van de beproefde ervaring 



der eeuwen, dat men haar streven geenzins behoefde te bevorderen door 



de eerwaardige overblijfselen der Oudheid zonder afdoende gronden in ver- 



denking te brengen; en hij wenschte dus liever de voedzame vrucht te 



proeven en te genieten , dan lang over den oorsprong en de afkomst dier 



vrucht te redetwisten. Hij wist ook, dat de twijfelzucht hare krachten 



soms aan de ongewijde Oudheid beproefde en oefende, om die naderhand 



tegen de heilige oorkonden onzes geloofs des te werkzamer aantewenden; 



en dat men van het storm ge vaar te , besteind om den Pentateuchus te rani- 



meien , wel eens op de Ilias of de Odyssea de proef nam. Het was daar- 



enboven niet slechts de schoonheid van de schriften der Ouden die hem 



dierbaar was, maar ook hunne waarde ter verkrijging van echte levenswijs- 



heid en grondige wetenschap. Hij haalde niet zelden de woorden van 



MACROBIUS aan , die reeds in zijnen tijd zeide : // Wij zijn in vele dingen 



onwetend, die ons niet onbekend zouden zijn, bijaldien wij gemeenzamer 



waren met de schriften der Ouden." En inderdaad, wij moeten niet mee- 



nen , dat wanneer we in de meesterstukken der Oudheid blijvencle modellen 



van smaak en stijl hebben erkend, wij hierdoor reeds aan hunne verdien- 



sten recht hebben gedaan. //Wij behooren daarin, zoo we billijk wen- 



