REDEVOERING. 235 



schen te zijn , de onwaardeerbare bijdrageu voor de wetenschap niet voor- 

 bij te zien ; en vooral ook niet te vergeten , dat , zoo Heideusche wijsheid 

 tegenover het Evangelic d waling en flikkerglans is, de wijsheid echter van 

 menigen Heiden de wijsheid van vele zoogenoemde Christenen beschaamd 

 heeft. Naarnchristenen lieten het talent, dat hun toebetrouwd was, onge- 

 bruikt, terwijl Heidenen de overblijfselen eener vroegere Openbaring, voor 

 zoover zij onder de dwalingen en gruwelen van bijgeloof en afgoderij niet 

 geheel verloren waren geraakt, op woeker hebben gezet *)." 



Wanneer men daarenboven beweren wilde, dat bij VAN LENNEP de kri- 

 tiek te zeer op den achtergrond was geschoven, dan behoeft daartegen 

 slechts te worden gewezen, niet enkel op zoo menige proeve van gezonde 

 oordeelkunde , door hern bij de bearbeiding van OVIDICS en HESIODUS ge- 

 geven; maar ook hierop, dat hij de beoefening der latijnsche dichtkunst, 

 in welke hij zelf zoo zeer uitmuntte, aan anderen vooral ook daarom placht 

 aan te bevelen, opdat men in de verbetering van bedorvene plaatsen der 

 oude dichters geene zoo ongelukkige proeven van tekstkritiek mocht geven , 

 als bij voorbeeld aan GRONOVIUS te recht verweten werden 2 ). Hetiswaar, 

 dat deze beweegreden even zoo wel tot oefening in den griekschen als in 

 den latijnschen dichterstijl zoude moeten leiden ; maar of zijne aanbeveling 

 zich imnier zoo verre heeft uitgestrekt, is mij niet gebleken. Doch zoo 

 veel is zeker, dat hij in deze oefening een gereed middel tot gezonde tekst- 

 kritiek aan de hand gaf, waar zij, die zich het ijverigst voor de kritische 

 behandeling der oude Romeinsche dichters in de bres stellen , slechts 

 schaars op bedacht zijn. 



Ja, Mijne Hoorders! VAN LENNEP was een volijverig voorstander eener 

 vruchtbare beoefening der Klassieke Literatuur. Reeds toen hij nog jong 

 was, zoude hij hebben kunnen zeggen, gelijk de beroemde VON MULLER, 

 toen een laatdunkende Staatsman op hem wegens zijne jeugd meelijdig 

 neerzag : //Ja Mijnheer, jong ben ik, maar ik heb de Ouden gelezen." 

 Hoe zuiver VAN LENNEP den geest der fijngeletterde Ouden in zich had 

 opgenomen, bleek het onmiskenbaarst in zijn echtklassiek Latijn, en vooral 



') GKOEN VAN PKINSTERER. 

 2 ) Feestvieriny , bl. 2224. 



30 s 



