236 H. J. KOENEN 



in zijne keurige en sierlijke latijnsche poezij , welke die der Ouden in hare 

 schitterendste eigenaardigheden zoo onbeneveld teruggaf , dat men hem , 

 nu dat talent meer en meer uitsterft en te loor gaat,. //den laatsten der 

 nieuwere Latijnsche Dichters" genoemd heeft. Zijne beoefening der Oude 

 Letteren was , naar mijn inzien , de meest geschikte , om het ware en laat- 

 ste doel van de studie der Klassieke Letterkunde, de bevordering van 

 ware humaniteit en de veredeling van den letterkundigen smaak , op het 

 krachtigste te bevorderen. Wanneer deze toch verloren gaat , dan valt 

 ook het verband dier studien met de hoogere beschaving van . den men- 

 schelijken geest, en zinken de Oude Letteren tot den lageren rang eener 

 bloote liefhebberij terug. Velen uvver, Mijne Heeren, zullen zich nog 

 herinneren , hoe hij op het vijftigjarig feest zijner ambtsbediening met al 

 de achtbaarheid eens zoo verdiehstelijken grijzaards, het ons alien toeriep : 

 //Gij kweekelingen der Doorluchtige School of der daarmede verbondene 

 Seminarien, die mij aanhoort: gelooft op uwen jeugdiger leeftijd mij , den 

 vergevorderde van jaren : gelooft eenen grijzaard , die bijna zestig jaren 



laug zich op deze wetenschap der Letteren heeft toegelegd. Veel is 



er, waarin de nieuweren boven de Ouden uitmunten; maar altoos zal men 

 van deze laatsten de voorbeelden van een eenvoudige en onopgesmukte 

 schoonheid, die geen ijdele tooisels, geeu blanketsel behoeft, moeten ont- 

 leenen. Door dezen is de barbaarschheid uit Europa verdwenen. Door 

 het navolgen van dezen hebben de voortreffelijkste dichters, redenaars, 

 historieschrijvers onder de nieuweren, hun uitstekenden roem verworven. 

 Door dezen gering te schatten, zijn sommigen in buitensporigheid vervallen, 

 en hebben zich , medegesleept door den verkeerden smaak dezer tijden , in de 

 lust verward om het afzichtelijkste en schandelijkste bij voorkeur in hunne 

 werken te schilderen , zoodat zij in het rninst niet meer schronien om het 

 gevoel van betamelijkheid en welstand van menschen die een zuiveren smaak 

 bezitten , op het gevoeligst te krenken." Tegen zulk eene bastaardij was de 

 echte humaniteit van VAN LENNEP een onverbrekelijke slagboom; en zoo 

 lang zijn invloed leeft, zal zulk een wansmaak de overhand niet verkrijgen. 



Maar VAN LENNEP was ook (en dit wilde ik in de tweede plaats betoo- 

 gen:) een ijverig en vruchtbaar beoefenaar der Vaderlandsche Letteren en 



