REDEVOERING 237 



een hajidhaver van den Vaderlandschen roem. Hij was wel verre verwij- 

 derd ,van de betweterij des Leidschen Hoogleeraars PETRUS BURMANNDS, 

 die eene eeuw vroeger, van den Academischen leerstoel der studerende 

 jugd in zijne Inwijdings-redevoering de beoefening hunner moedertaal ten 

 sterkste afried, terwijl hij haar die van het Latijn met des te grooteren 

 ophef aanprees. Het schijnt, dat VAN LENNEP tot het schrijven van Ver- 

 handelingen en Redevoeringen in de moedertaal het eerst aanleiding kreeg 

 bij de uitgave der Bibliotheek van Oude Letterkunde door TEN BRINK: 

 een werk, dat- zijn ontstaan dankte aan de zucht, die gedurende de rege- 

 ring van Koning LODEWIJK ontwaakte, om de grieksche en romeinsche 

 Letterkunde door vertalingen barer uitnemendste voortbrengselen meer al- 

 gemeen te doen waarderen. VAN LENNEP leverde voor die verzameling 

 eene Verhandeling , Over de Echtsclieiding bij de Romeinen, beschomvd als 

 eene hoofdbron van het verderf hunner zeden; alsmede eene Verdediginy 

 van het karakter van Hannibal, waaruit ontstaan is zijn straks daarop vol- 

 gende lierzang De Herder op het slagveld van Cannae; een dichtstuk, dat 

 zoo veel opgang maakte en zoo algemeen werd bewonderd, dat daardoor 

 zijn roem als Nederduitsch Dichter gevestigd was. Later volgcle de JJe- 

 schouwwg en verdediging van het karakter van Cicero; de Verhandeling 

 Over de Wijsbegeerte der GrieJcen, beschouwd als eene voorbereiding voor 

 h-et Christendom; en die Over de Tijdvakken, door wellce bij een volk 

 de Letteren, kunsten en wetenschappen haar geivonen en natuurlijken loop 

 volbrengen ; voorts de Lofrede op den Hooyleeraar VAN SWINDEN, welke 

 in keurigheid en rijkdom van inhoud voor die van VAN DER PALM op 

 BORGER naauwelijks behoeft te wijken; en die overschoone lledevoering 

 over het belangrijke van omen grand voor gevoel en verbeeldinij , gevolgd 

 door den Hollandschen Duinzang , die op zijne vermaardheid als Neder- 

 landsch Dichter het zegel gedrukt heeft, en die, met het gedicht van 

 PIETER LEONARD VAN DE KASTEELE op De Zee, wellicht de meest natio- 

 nale en eigenaardig Hollandsche gedichten uitnoaakt, welke in geheel den 

 omvang onzer Letterkunde gevonden worden. Niet minder voortreffelijk 

 in hare soort was zijne vertolking der Werken en Dagen van HESIODUS, 

 welke meer dan eenige andere mij bekende overbrenging eens ouden Dich- 

 ters, het onderscheidend karakter en de kleur der Oudheid, op eene in het 



