238 H. , J. K E N E N 



oog vallende vvijze teruggeeft. Zoo vond de toenadering tusschen klassieke 

 keurigheid en beoefening der moedertaal in hem een krachtig voorstander , 

 en hie Ip hij de scheidsnmur tusschen de doode talen en het levend IIol- 

 landsch oinver werpen. Zijn Hollandsche stijl was niet weinig van de 

 keurige eigenschappen , waardoor hij uitblonk, aan een verstandig en oor- 

 deelkundig gebruik van het voorbeeld der Ouden verschuldigd , en deed mij 

 ineer dan eenmaal aan een gezegde van den fijnstbeschaafden der Hoog- 

 duitsche dichters en prozaschrijvers, van WIELAND, denken, die op de 

 vraag, waaraan hij toch wel den rijkdom en het uitdrukkingsvermogen van 

 zijn duitschen stijl te danken had , zonder aarzeling antwoordde : Aan CICERO ! 

 Als bevorderaar van den vaderlandschen roem heeft VAN LENNEP zich 

 niet minder onderscheiden. Naauwelijks was hij door den dood zijns va- 

 ders eigenaar van het Manpad gevvorden, of hij stichtte op den hoek der 

 Manpadslaan dat eenvoudig maar merkwaardig gedenkteeken van den man- 

 nenmoed, door WITTE VAN HAAMSTEDE en later door den nog jeugcligen 

 OLDENBARNEVEI/T betoond, hetwelk voor latere nationale monumenten het 

 voorbeeld geworden is. Minder gelukkig was hij in de bereiking van den 

 sedert vele jaren door hem gekoesterden wenseh, om aan //Egmonds verla- 

 tene stee" op openbaar gezag een gedenkteeken ter nagedachtenis der 

 aloude Graven uit het Hollandsche Huis te zien verrijzen, welker asch daar 

 ter plaatse zonder eenige onderscheiding werd in de aarde geborgen. Hij 

 drukte dat verlangen het eerst uit in den Duinzang: 



Zij de grafplaatst diet Vorsten van oneer bevrijd , 



Voor verguizing en schennis beveiligd, 

 En door Vorst en door Volk haar een hulde gewijd, 



Die 't ontzag van de dooden weer heiligt! 



Deze wenk werd herhaald in eene lezing, gehouden in het Koninklijk 

 Nederlandsch Instituut, ter gelegenheid van een bezoek van WILLEM II, 

 den steeds zoo kunstlieveuden Vorst, aan dat geleerde lichaam; doch ook 

 deze poging bleef zonder gevolg. Sedert heeft men wel standbeelden op- 

 gericht en gedenkteekenen gesticht; maar de gedachtenis der aloude Vor- 

 sten van ons eerste nationale Gravenhuis bleef vergeten of verzuimd. 'tis 

 een titel van glorie, dien de roemrijke WILLEM II aan zijn doorluchtigen 

 Opvolger, onzen geeerbiedigden Koning, te verkrijgen heeft overgelaten! 



