240 H. J. KOENEN 



onder vele, herinnert u dan, zoo velen gij met mij voor ruim twintig 

 jaren tegenwoordig waart bij de begrafenis van den braven Hce'T, aan 

 zijn schoonen brief, bij dat geopende graf op het kerkhof te Dieraen door 

 wijlen den achtenswaardigen TEISS^DRE L'ANGE voorgelezen, waarin een 

 hart sprak, bij welks taal geen gemoed onbewogen, geen oog onbevochtigd 

 kon blijven; en dien ik u, indien ik hem bezat, hier in zijn geheel zou 

 wcnschen voor te lezen. Ook een wederom geheel ander blijk van zijn 

 edelmoedigen en kloeken aard mag ik aan deze plaats niet verzwijgen. 

 Toen in het jaar 1844 de Bestuurders der Doorluchtige /School , waaronder 

 zich toen nog mijn hooggeschatte Vriend, de grijze MAURITS CORNELIS 

 VAN HALL bevond, in overleg met onzen geleerden BOSSCHA, VAN LEN- 

 NEPS zeer verdienstelijken opvolger, wiens bezigheden steeds menigvuldiger 

 werden, een van VAN LENNEPS begaafdste letterkundige leerlingen, een 

 man die als Dichter naauwelijks zijns gelijke heeft, aan den al te druk 

 bezetten Hoogleeraar als ambtgenoot wilden toevoegen, en daartoe bereids 

 bij het Stadsbestuur eenen stap gedaan hadden, was er een duisterling, 

 wiens naam gelukkig uiet is bekend geworden en wien ik dus niet behoef 

 te sparen, die op dat beslissend oogenblik uit zijn ongezienen schuilhoek 

 op den talentvollen Letterkundige giftige pijlen richtte. Toen dit onedele 

 bedrijf eenigen invloed begon te oefenen , werden ettelijke hoogschatters 

 van den aangevallene te rade , daartegen een stuk te doen uitgaan , even 

 gepast in bewoordingen als klemmend van taal. En wie was de eerste die 

 dit stuk met even trouwhartige bereidvaardigheid als ongeveinsden edel- 

 moed onderteekende ? Ik behoef hem u naauwelijks te noemen, Toehoor- 

 ders! De eerste naam die daarop prijkte, was DAVID JACOB VAN LENNEP. 

 Ofschoon dan ook dit tweede stuk zijn doel niet volkomen heeft mogen 

 bereiken , het strekt niettemin tot eere van hen die het aan 't licht brachten : 

 tot eere van hem , die het , zonder de minste vrees voor zoo gcwone mis- 

 duiding, eer dan iemand anders met zijne handteekening vereerde. 



Ik zou, wilde ik van de gewone gemoedsstemming van VAN LENNEP, 

 ook te midden der overstelpendste bezigheden, spreken: eene gemoedsstem- 

 ming, welker bedaardheid mij zoo vaak het schoone woord van SENECA: 

 // Daar is geene ware grootheid dan met kalmte vereenigd" (NiJdl est may- 

 mim nisi quod et placidum} te binnen bracht; wilde ik zijne bescheidenheid 



