R E D E V E R I N G. 147 



onzen geeerbiedigden Koning aanbevolen te worden. De taak, die op 

 mijne schouders zal rusten, is, ik ontveins het mij niet, zeer zwaar. Ik 

 vind mij geroepen om de academieburgers voor te gaan op een veld van 

 wetenschap, dat in bloei staat, dat in zijne rassche ontwikkeling niet 

 duldt, dat men de schreden vertrage of de steeds aangroeijende uitbrei- 

 ding uit het oog verlieze. IJver en aanhoudende werkzaamheid wordan 

 daartoe gevorderd; ijver, om aan de jongelingschap dat uitgestrekte ge- 

 bied te doen kennen; werkzaamheid, om niet terug te blijven bij de be- 

 bouwing van het veld der wetenschap. Hooge eischen kunnen aan hem 

 gesteld worden, die zich aan die taak durft wagen. Mogen die eischen 

 binnen de grenzen blijven mijner krachten! Op uwe hooge ondersteuning 

 vestig ik een deel mijner hoop. Waar het geldt, der Hoogeschool nuttig 

 te zijn en aan onze ijverige jongelingen eene ruime gelegenheid open te 

 stellen, om de natunr te onderzoeken en zelven vragen aan haar te rigten, 

 daar zal mij uwe vermogende hulp niet ontbreken. 



Hooggeleerde Heeren, zeer geachte ambtgenooten ! Weldra zal ik met 

 IT werkzaam kunnen zijn aan het edel doel, dat Gij alien beoogt, de 

 verstandelijke ontwikkeling der academische jeugd, de veredeling van het 

 gemoed, de uitbreiding van het rijk der kennis. De ijver, die U bezielt, 

 moge ook mij ontvlammen, opdat ik, Uwer waardig, de groote en edele 

 taak helpe volbrengen , die ons is opgelegd. Eenheid , ik herhaal het , 

 is er in ons aller streven; verscheidenheid slechts in de middelen , die 

 wij er toe bezigen. Maar die verscheidenheid zelve lost zich in zuivere 

 harmonic op, want niemand onzer is er, die begrijpt, dat eenzijdig- 

 heid de weg zou zijn , waarop men tot hooger doel geraakt. Schenkt 

 mij , ik bid er U om , niet slechts het voorbeeld , dat doet volgen , 

 maar uwe genegenheid en vriendschap, opdat door eensgezindheid het 

 goede tot stand koine en het belang van het volgende geslacht bevorderd 

 worde. 



Gij vooral , mijne ambtgenooten ! die onze jongelingschap op het gebied 

 der natuur rondvoert en mij zoo krachtig toont , hoe men het jeugdige 

 brein voor het eeuwig ware kan doen ontgloeijen, neemt mij onder U 

 op als een medearbeider , wien geene moeite te groot, geene krachts- 

 inspanning te veel zal zijn. 



19* 



