148 P. J. VAN KERCKHOFF 



Tot U in het bijzonder acht ik mij geregtigcl het vvoord te rigten, 

 waarde ambtgenoot! die mij aan deze Hoogeschool in het onderwijs der 

 scheikunde zijt voorgegaan, en die thans uwe veelzijdige kennis op het 

 gebied der natuurkundige wetenschappen op eene andere wijze aan den 

 bloei der Hoogeschool dienstbaar maakt. Weiger mij de schatten uwer 

 kunde en ervaring m'et en verleen mij uwe hulp , waar ik ze moge inroepen. 

 Door uwe zorg is reeds zoo veel voorbereid; door uw besef van wat de 

 wetenschap vordert, reeds zoo veel tot stand gekomen, dat het ondankbaar 

 zou zijn, U daarvoor geene hulde toe te brengen. In de toekomst hebt 

 gij eenen blik gevvorpen, toen gij er voor zorgdet, dat aan de stoffelijkc 

 middelen van onderwijs eene g'oecle gelegenheid ter beschikking zou staan. 



Kan ik van deze plaats tot U spreken, zonder den man te gedenken, 

 door wiens afsterven deze Hoogeschool een gevoelig verlies heeft ondergaan, 

 een verlies, dat het aan U staat zoo veel mogelijk te verminderen. Wie 

 herinnert zich den braven VAN SWINDEREN niet, die, gedurende eene reeks 

 van jaren, rust en tijd en vermogen, alles aan het onderwijs offerde, die 

 met nooit verdroten ijver zijne krachten aan al wat goed is wijdde, en tot 

 zijnen laatsten snik aan de veredeling van 's menschen vermogens , aan de 

 verspreiding van nuttige kennis werkzaam was? 



Ook tot U , waarde academieburgers ! heb ik eenige woorden te rigten ; 

 woorden, die slechts onvolledig de gevoelens kunnen uitdrukken , die op 

 dit oogenblik mijnen boezem in beweging brengen. Met U hoop ik dien 

 band van vriendschap te sluiten, die het beste, zoo niet het eenige middel 

 aanbiedt, waarop gemeenschappelijke studie en vooruitgang in kennis be- 

 vorderd kunnen worden. Aan wederkeerig vertrouwen hebben wij behoefte, 

 gegrond op het besef, van uwen kant, dat ik mijne beste pogingen in uw 

 belang aan wend, en van mijne zijde, dat het U ernst is, om de waar- 

 heden der natuur tot uw eigendom te maken. Ziet in mij niet alleen den 

 man, die U in de wetenschap voor te gaan heeft, maar ook hem, aan 

 wien uw waarachtig heil ter harte ligt. Dan zal ik door uwe genegenheid 

 sterk zijn, en, moogt gij al niet de veelomvattende kennis bij mij vinden, 

 waardoor de eerste mannen der wetenschap onze bewondering opwekken, 

 den ijver en den lust, om U in het bewandelen van den weg der weten- 

 schap behulpzaam te zijn, zult gij niet te vergeefs bij mij zoeken. 



