R A T I 0. 57 



seqilendum , consideraretur. Notarum veritati leviter saepius assensurn , 

 deque justa disjunctione interdum paene non cogitatum videtur. Hinc 

 illud vitium frequentissimum , quo, essetne aliqua nota vera aut esse 

 posset, non prius ac non semper inquireretur aut necessario probaretur, 

 quam ad definiendum procederetur. Hinc alterum illud , quo , existeretne 

 notarum absolutio, non satis exploraretur , immo interdum non quaereretur. 

 Ita quidem baud raro necessaria cum fortuitis commixta reperimus , vel 

 etiam fortuita admissa, necessaria exclusa; quod hue propemodum redit, 

 quo falsa pro veris sunt habita. 



Et illi errores etiam sunt notandi, in quibus quamplures versatos esse 

 animadvertimus , alter nimirum , quo definitorum conditiones pro ipsis 

 notis adsumserunt, ideoque illas ab his non distinxerunt , alter, quo, 

 in definiendis notionibus rerum consimilium aut congruentium , quaeque 

 eidem generi sunt subjectae aut subjici possunt, ad notarum similitudinem 

 aut analogiam prorsus non adtenderunt. Primum vitium est maximum. 

 Re namque defmita, aliam esse eandem, neque ab hac diiferre judicamus, 

 si easdem omnino esse notas necessarias reperimus. Hoc idem autem 

 plerumque est demonstrandum. Si demonstratur est consequentia. At 

 nulla consequentia sine principio , sine eo , quod vocant conditionem. 

 Ergo causam habet pro effectu, qui conditiones in notarum loco ponit, 

 quo quidem nil aptius ad res, prorsus diversas, confundendas. Alterum 

 vitium tarn magni momenti non est, attamen defecti nomine notandum 

 opinor. Modus etenim ordoque uniformes sint oportet, quibus, in disci- 

 plinae parte magis universali minusve sitnplici , rerum argumentorumve 

 definitiones prorsus congruant atque concordent cum illis , quibus rerum , 

 in parte speciali aut simpliciori consimilium , notiones declarantur , ita ut 

 hae ipsae prorsus et evidenter illis sint subjectae , uti formae generibus. 

 Qui aliter faciunt, sibi non constant, et disciplinarum melius pertractan- 

 darum et amplificandarum negotio male pessimeque consulunt, turn vero 

 etiam studii facilitati et progressui systematico officiiint vel maxime, im- 

 pediuntque quominus disciplinarum ratio ad veram normam magis magis- 

 que accedat. Ita namque paria disjungunt, aut disjuncta retineut quae 

 conjungere oportuerat, quasi vero justum rerum nexum cognoscere aut 

 commonstrare vitant, et ceu recedere volunt aliosque procul remotos tenere 



8 



