14 G. I. VERDAM 



disciplinac parte practica; Dogmaticam docebat et Homileticam; Theologiara, 

 pastoralem quam vocant, tradebat, caet. Hanc igitur institutionis suae 

 partem praecipuam et gravissimam ducebat. Attamen in hac unice versari 

 ac manere , neque ei placebat , nee satis existimabat ; sed pluries egredi , 

 aliasque partes, cum affines turn reinotiores, contemplari, et multifaria 

 exercitatione discipulorum studiis inaxime favere pluriuiumque prodesse 

 oportere , sibi persuasum habebat. Et quemadrnodum judicabat, sic prae- 

 clare fecit. Quod si mihi esset probandum, testes non modo haberem 

 multos, qui ex ipsius scholis, Groningae habitis, profecti sunt, Viros 

 doctissimos plurimumque venerandos, sed indicare aut citare sufficeret, 

 quae exstant annotata de niultis scholis, quas quotannis de variis Theologiae 

 argumentis habere solebatj quibus quidem baud scio quid magis miremur, 

 aut multifariam, quam tenebat, scientiam, summamque doctrinae et eru- 

 ditionis praestantiam , an incredibileni industriam et alacritatem, suaeque 

 doctrinae in studiosae juventutis usum conferendae singulare stadium. 

 Vere igitur Academiae Groninganae erat decori, factisque et consiliis cum 

 Religionis causae Ecclesiaeque rebus, nee minus civium commodis, hue 

 pertinentibus , optime consulere studeret, minime mirandum, quod omnes 

 aegre ferebant , immo vehementer dolebant , talem virum abiturum. Et 

 tamen sic evenit anno 1839, quum nostrae inclytae Academiae Curatores 

 Illustres Theologiae docendae provinciam , diu quam dignissime administrarat 

 Vir Clarissimus LUCAS SUEINGAR, jam anno 1833 mortuus, quum hanc, 

 inquam , provinciam suscipiendam Viro Clarissimo VAN OORDT detulerant. 

 Et vicissim, arcta, quae inter eum et collegas amicosque Groninganos 

 intercesserat necessitudo, causa gravissima exsistebat, cur primum de 

 Leidensi cathedra vacante accipienda, dubitaret. At tandem vocationi cessit , 

 et Theologiae professionem ordinariam, in nostrfi Acaderuia, solenniter 

 auspicatus est, die 11 Decembris a. 1839, habita oratione de Vero , in 

 Theologid unice sectando. Et hac oratione Vir Clarissimus luculenter et 

 egregie ostendit, quis esset, quove praeditus ingenii acumine et quanta 

 eruditione praestabat, quam recte de liberali instituendi et investigandi 

 ratione censebat quo acri at honesto veri reperiundi studio ardebat, 

 qua sincera mente et bona voluntate se commendabat , talemque se futurum , 

 qualem eura cognovimus, nempe praeceptorem academicum praeclarum et 



