R A T I 0. 23 



se commendantem ; idque omnes quideru nostrum, antea qui Gandavi eum 

 visitaverunt , uno ore testabuntur, grati ejus benivolentiam summumque 

 officium recordantes. 



Quantum temporis ei vacabat a munere obeundo, tantum studiis literis- 

 que colendis impendebat. Diligentiae autem et industriae suae praeclara 

 habemus testimonia in scriptis , quae subinde edidit , cum ut in literarum 

 disciplinae emolumentum maxime conferret, turn vero etiam ut pietatis 

 officio satisfaceret. Extincto namque, ineunte anno 1820, praeceptore suo 

 celeberrimo , id a se postulari arbitrabatur , ut literis mandaret , quaecunque 

 ad suam notitiam pervenerint de vita et studiis summi Viri, ingenio et 

 doctrinae praestantia qui adeo praecelluit, perque 50 annos tantum 

 praestitit. 



Primum igitur WYTTENBACHII vitam explicavit, magna quidem omnium 

 eruditorum approbatione , tantaque commendatione , ut eodem anno , quo 

 opus prodierat, altera editio posceretur, et biennio post in Germania re- 

 petita sit. Deinde aliud opusculum apparuit, quinque WYTTENBACHII 

 acroases , in Amstelodamensibus scholis olim recitatas , continens , et quod 

 MAHNIUS , tanquam additamentum ad ea , quae de WYTTENBACHII vita 

 exposuerat, brevi se editurum promiserat. Turn ea edenda cogitavit, quae 

 ex defuncti manuscriptis et annotatis itemque ex multis- epistolis digna 

 viderentur , quae ad publicam notitiam pervenirent. Igitur a WYTTENBACHII 

 epistolis 1 selectis edendis ordiendum esse putavit , turn vero ad RUHNKENII 

 cum WYTTENBACHIO aliisque epistolarum commercium esse attendendum. 

 Tardior autem cum jam in prima hujus pensi propositi parte absolvenda 

 fuisset, et WYTTENBACHII epistolarum selectarum fascicules anno demum 

 1830 edidisset, ecce, quominus incepta continuare posset et brevi eadem 

 perageret , impediebatur et prohibebatur , republica quippe , improbo populi 

 belgici motu seu tumultu ac perfido seditionis desiderio , subito perturbata. 

 Quo quidem , ut novimus , facturn est , ut Academiae Professores , natione 

 batavi, qui in lielgio docendi munera gerebant, de stationibus discedere 

 coacti, veteribus Academiis batavis adjungerentur. Et MAHNIO gaudere 

 sibique gratulari licuit, quod in hac Palladis sede, quam summus Prae- 

 ceptor quondam ornaverat, discentium studia moderari ac juvare, literisque 

 colendis operam dare posset. Simulatque autem aptam nactus erat oppor- 



