R A T 1 0. 207 



diligebant, prudentiam et eloquentiam admirabantur, scholas frequentabant; 

 sed iustae petitioni resist! non potuit. Itaque amplissimi magistratus 

 honestam missionem roganti dederunt, sed honoris causa ilium roga- 

 runt, ut, quantum posset, iuventuti bonas litteras colenti consuleret et 

 earn disciplinary quam prae ceteris diligit et egregiis libris promovit, 

 scholis suis explicare pergeret. Huic rogationi si quid mea voce ponderis 

 addi posset, publice ab eo petivissem, ut hoc onus historiae docendae, 

 quod mihi novuna esset, reciperet, itaque suae et in hos Athenaei alumnos 

 et in me voluntatis insigne exhiberet documentum. Sic paulo minus 

 detrimenti ex eius discessu Athenaeum capiet, atque evelletur ille scrupu- 

 lus, qui me non leviter pungit, quum melius me grammatici quam histo- 

 rici partes implere posse sentiam. Sed cur plura dicarn, quasi de eius 

 voluntate dubitem? Quod petimus faciet, dummodo Deus O. M. vires ei 

 largiatur. Quod ut prospere eveniat omnes boni et ipsius et literarum causa 

 orant et precantur. 



Ad vos mea properat oratio, praestantissimi adolescentes ; in quibus 

 nititur parentum spes, quorum opera aliquando res publica indigebit. 

 Hanc spem nolite fallere, sed gnaviter et assidue ingenuis artibus incum- 

 bite, ut parentum curis dignissimi patriae salutem vestra virtute augeatis. 

 Ita optime pietatem vestram declarabitis , neque praeteritos annos inanibus 

 votis revocare debebitis. Sed non est huius loci aut temporis vobis vitae 

 bene agendae praecepta proponere. Potius, quoniam nunc primum vos 

 alloquor, verbo declarabo, qualem ii vestrum, qui antiquis literis operam 

 dant, me vel ducem vel comitem in eo stadio sint inventuri. In scholis 

 audietis me optimos utriusque sermonis scrip tores ita explicantem, ut 

 discatis attendere ad singulorum verborum vim et usum pro temporibus 

 saepe diversum, et quid proprium sit eius scriptoris, in quo versabimnr, 

 aperientem. Grammaticae interpretationi accedet critica, quae vitia librario- 

 rum editorumque incuria vel fraude veterum scriptis illata detegere et cer- 

 tam emendandi viam monstrare debet. Haec nemo vestrum tanquam levia 

 suoque studio indigna fastidiat. Nam, credite mihi, omnis opera quae in 

 illis scriptis tractandis ponitur, vana est et inutilis, nisi constat quid scrip- 

 serint, quove modo mentem suam declaraverint. Atque, ut praeclare 

 monet Quintilianus 2 ) , interiora sacri huius adeuntibus apparebit rnulta 



