216 I. C. G. BOOT 



haereant , quas multi acu vel penicillo exprimere tentarunt ; nobis auteui 

 non concedat, mentem scriptoris e suo opere non ex interpretatione essc 

 cognoscendam ? Interpretationum aliquem esse usuna concedimus in iis 

 duntaxat scriptoribus , quos non operis forma commendat, sed quos eo 

 consilio legimns, ut res ab iis explicatas cognoscamus, quod usu venit in 

 iis, qui vixerunt, quum Graeci sermonis flos exaruerat et Latina lingua in 

 barbariem verti coepta est. De reliquis , quam exiguus sit interpretationum 

 numerus , quae veram scriptoris imaginem referant , norunt oinnes , qui de 

 his rebus iudicare possunt, neque, ut exempla afferam, Larcherius nativam 

 illam Herodoti simplicitatem servavit aut Wielandus fidum ubique Ciceronis 

 interpretem egit. Atque vel optimam interpretationem longe abesse a forma 

 et ingenio , quae iis , qui ipsum opus intelligunt , placent , hinc apparet , 

 quod quum permulti sint qui ipsa veterum scripta nova semper cum 

 voluptate relegant, vix quisquam invenitur, qui longius carmen aut oratio- 

 nem vernacule expressam ab initio ad finem sine taedio se .legisse affirmet. 

 Quare non miramur Stolbergium Homericae Musae interpretem, quum ad 

 eum locum pervenisset, ubi Hectoris ab uxore et filiolo discessus tarn 

 venuste narratur, suae sibi imbecillitatis conscium in margine lectores 

 adinonuisse , ut Graece discerent suamque interpretationem flammis tra- 

 derent. 



At quid refert legere eos scriptores , qui remota tempora et alienos 

 mores depingunt , qui immoderatam alunt libertatis cupiditatem , qui mores 

 lascivia corrumpunt, postremo qui falsum Deorum cultum secuti fidem 

 Christianam non convellere non possunt? 



Gravissirua sunt haec crimina atque eiusmodi, ut honestis hominibus 

 merito scrupulum iniiciant. Nam, si vera sunt quae arguuntur, nihil agunt, 

 qui antiquitatis studia propterea laudant, quod omnium fere disciplinarum 

 fontes inde scaturiant , neque satis proficiunt , qui antiquas literas summi 

 "momenti esse ad mentem excolendam contendant. Quid enim sperandum 

 vel quid potius non metuendum ab hominibus doctis illis quidem , sed 

 otiosis, sed malis civibus, sed depravatis, sed perversae sapientiae defen- 

 soribus? Quare nisi hos terrores rernovere atque hos scrupulos animis 

 hominum evellere potuerimus, non recusabimus, quin causa cecidisse 

 iudicemur. 



