Aan Nederland^ in de Lente van 1844. 105 



Broedden slingerende orkarien in den dampkring van den Slaat, — 

 Wederom school door de wolken een verhelderende straal , 

 En de zeehoos in de verte stoof in damp weg andermaal. 



wLof en dank den God der Vaadren!" zegg' het volk zijn Koning nx\ 

 Maar dat Ne^rland bij Gods werken ook Zijn wenken gadesla. 

 Dat wij 't vragen zonder uitstel , dat wij 't vragen voor Zijn troou , 

 Welke weg en wat beginsel door deze uitkomst wordt geboou! 

 Wat thans plicht is, wat behoefte , — voor de Natie, — voor 't geslacht, 

 Dat weldra ons gaat vervangen , en eene erfnis van ons wacht. — 

 Dicht omwikkeld in den mantel van een angstig zelfbehoud, 

 In gaan sluimren op de stapels van het aangebrachte goud? 

 Ons verschansen achter muren van , vooroordeel of belang? 

 Zoeken Wijsheid tegen d'Eeuwgeest in de scholen van den Dwang? — 

 Of wel , — dienaars van dien Heerscher , sterk door damp en door papier, 

 Voor zijn stelsels, zijn beloften blakende van rjvervier, 

 MedevHegen op zijn stoomschip , medehollen voor zijn kar , 

 Zonder reiskaart of bestemming, zonder Noord- of Morgenstar ? 



Geen van beiden ! — Geen van beiden waarborgt immer Ne^rlands lot ! 

 Neen ! geen sluimren ! — neen! geen stilstaan! — al wat leven mist, mist God. 

 't Zij dan leven ! 't zij beweging ! maar beweging zij hier kracht •, 

 Geen verplaatsing slechts door 't schudden van den bodem voortgebracht ^ 

 Geen vervoering door den prikkel van een smaaklijk zwijmelgift^ 

 Geen verbloemde goud- of staalszucht; geen gehate facliedrift! 

 Ja, 't zij leven, 't zij herleven voor dit weer gespaarde volk! 

 Maar een leven niet van droomen , stout gegrepen uit de wolk •, 

 Niet ontvoerd aan vreemde zeden als een nuttelooze roof, — 

 Neen ! ontwikkeld uit (Jen worlel van Geschiednis en Geloof ' 

 In zijn wezen, vnicht der tijden, — in zijn vorm, van dezen tijd! 



