fVillctn de Clercq. 15 



deu! — Vioege dood? — Neenl Gij waart een der geiien die, voor 

 eene hoogere Vergadering van levenden vroeg rijp geacht, alleen 

 te vroeg afgeroepen worden voor de plaats die zij ledig nalaten hier 

 op aarde. Ons zijt gij , ons zoudt gij ook in hooggevorderden 

 oiiderdom altijd le vroeg gestorven zijn, gij, man vol leveu en 

 liefde! die voor uwe dierbaarsie panden, voor uwe vrienden, 

 voor Kerk en Vaderland en Maatschappij in zoo velerlei betrek- 

 kiiig zoo oubesclirijfelijk veel waart. En wat zal nu de boezem- 

 vriend hier van zijn boezemvriend zeggen, w^aarmede hij zijn hart 

 naar eisch zoude mogen kwijten, gelijk op dien dag, toen ik 

 aan zijne geopende grafkuil als een blik raocht werpen in het ver- 

 bhjf der rust en der heerlijkheid , alwaar de voor eeuwig be- 

 vrijde Christen nu naar de volste behoefte zijuer ziel in aanbid* 

 ding en aanschouwing zich verliest? 



In dien herael was, naar het woord des Verlossers, raeer en 

 meer, naar male hij de eindpaal op aarde naderde, zijn schat, 

 zijn wandei. En toch! tot aan die eindpaal toe, zal niemand 

 van hem zeggen, dat de plichten dezer wereld, zij het ook in hare 

 kleinste bijzonderheden , bij deze zielsstemming anders dan ge- 

 wonnen hebben. Daarom dan ook , wanneer in zijne tegenwoor- 

 digheid, hetzij van dichters, hetzij van degenen die bij de din- 

 gen van godsdienst en eeuwigheid, als bij de hoogste en ten 

 slotte eeuig noodige zaak, wenschen te leven, wel eens gezegd 

 werd , dat die hooge kringen met gewoonten van orde , dat een 

 al te vrooni bestaan met de zorg voor den aardschen werkkring 

 zich niet goed vereenigen laat, kon hij de machtspreuk aanhooren 

 met dien tevens gullen en geestvollen glimlach , dien wij hem ge- 

 kend hebben. Hij was zich zelven wel bewust, hoe nederig ook 

 in alles zijiie gedachten van zich zelven waren, hoe getrouw hij 

 boven alles met zijn eigeu hart en geweten pleegde om te gaan , 

 dat bij hem althands de hoogste verheffing in den dichterlijken 

 dampkring nimmer de oogen gesloten had voor de plicht der 

 naauwkeurigheid en naauwgezetheid tot in de kleine dingen 

 van leven en arbeid, — dat bij hem de gedachte van daarbo- 

 vcn te behooren, juist den hoogsten en zekersten prikkel tot ge- 

 trouwheid in de dingen hier beneden verstrekte. 



