PVillem de Glercq. 17 



xag onder hare Werkeii het licht (a°. 1824). In het volgende 

 jaar, als hij ter zake zijner betrekking als Secretaris der Neder- 

 iandsche Handelmaatschappij in den Haag gevesiigd was, werd 

 liij tot Correspondent benoemd , — na zijn terugkeer in de Va- 

 derstad bij de vestiging van den zetel der Directie aldaar, werd 

 hij tot Lid van het Instituut verkozen , den 2**" Novemlier 1 835. 



Als DE CLERCQ evenwel zich niet bepaaldelijk onder de geleerden 

 van zijn Vaderland wilde raugschikken , zoo kan die opvatting in 

 zoo vcrre hare jnistheid gehad hebben , als men onder dien naam 

 uitsluitend mocht willen verstaan hebben degenen die door klas- 

 sieke opleiding of door hunnen werkkring in de maatschappij , 

 ineer bepaaldelijk tot die orde geacht woiden te behooren. Hij, 

 een der meesi geletterde mannen in ons Vaderland, schoon ook 

 alles behalve vreemdeling gebleven in de taal en letierkunde 

 van Griekenland en Rome, was evenwel bij uitneraendheid te 

 liuis in de Gescliiedenis van alle tijden, in de Letterkunde van 

 het Christelijk Europa ; en voorts was zoo wel zijn natuurlijke 

 aanleg reeds als zijne opvoeding en vorming meer gericht ge- 

 weest om hem in een praktischen werkkring dan in de eigen- 

 lijke studiewereld te doen plaats nemen. Ook waren hem tot 

 die friscliheid, Avelke hem als Dichter en Letterkundige ken- 

 merkte, omgang met allerlei menschen, bemoeijing met zaken 

 en maatschappelijke aangelegenheden in den grond eene eerste 

 laehoefte. 



Green wonder was het in elk geval, dat willem de clercq 

 door zijne afkomst tot een oud en aanzienlijk Amsterdamsch 

 handelshuis behoorende, door zijnen Vader en Grootvader, niet- 

 tegenstaand het vroeg in hem werkend genie, liever dan tot 

 eenig vak van geleerdheid opgeleid werd lot de deelneming en 

 opvolging in hun algemeen geeerbiedigde firma. 



Deze opleiding intusschen doofde niets van die buitengewone 

 zucht naar lectuur en kennis , die aan onzen de clercq van zijne 

 kindschheid af eigen geweest is ; en ook in het vervolg van zijn 

 leven als jongeling, als man van handel en van letteren, is niets 

 bij hem kennelijker geweest, dan de wederzijdsche invloed dier 

 beide beirekkingen op elkander, het wederzijdsche nut dat zij 



2 



