DERDE KLASSE. 



Eenige Bedenkingen over de meening van niebuhr , dat de 

 oudste Romeinsche Geschiedenis uit Heldendichten zou 

 geput zijn., 



DOOR 



VAN LIMBURG BROUWER. 



Het is bekend dat de geleerde niebuhr, in zijn Werk, getiteld: 

 Romische Geschichte , beweert dat alle de oudere prozaische ge- 

 denkstukken, die betrekking hebben tot het eerste tijdvak van Rome's 

 geschiedenis, zijn verloren gegaan, en dat alles, wat wij bij livius 

 en DiONYsius lezen , tot aan den slag bij het meer Regillus toe , niets 

 anders is dan de inhoud van drie of vier heldendichten (epopeen). 

 Wij kunnen evenmin stellig hewijzen^ dat die epopeen 'er niet 

 geweest zijn , als niebuhr bewijzen kon, dat zij bestaan hebben. In 

 zulke gevallen blijft 'er niets anders over, dan de wetenschappelijke 

 beschaving der Natie te raadplegen. Zij moet het vraagstuk uit- 

 wijzen. Waar wij niet bevnjzen kunnen of iets gebeurd is of 

 niet, moeten wij vragen of het heeft kunnen gebeuren. 



Cato had, in zijne Origines , g^zegd dat men oudtijds op de 

 gastmalen gewoon was bij de fluit liederen te zingen tot lof der 

 doorluchtige mannen. Ook de Wet der XII tafelen sprak van 

 gedichten; daar namelijk, waar zij verbood een spotdicht op 

 iemand te maken; gelijk dan ook bij de godsdienstige plegtighe- 

 den gezongen werd i. Dit zijn de plaatsen, die door niebuhr 



' Cic. Tusc. Disp. IV. 2. "Valerics maxiiius (II. 1. 10) voegt 'er bij dat het 

 geschicdde om de jeugd tot het beoefenen der deugd op te wekken. Volgeiw 

 vARRo (ap. NON. HARCELL. II. 70), zoHgeii dc jonge lieden reive {pueri modenti). 



