De oudste Rom. Geschied. met uil heldendichten geput. 145 



aangehaald worden, ten bewijze van zijne stelling. Maar, waar 

 lezen wij hier lets van cen heldendicht? De Grieken hadden 

 ook tafelgezangen , seal! a. De meeste vindt men bij athenaeus. 

 Zij zijn verzameld door ilgen. Ik behoef zeker mijne lezers dat 

 bekoorlijk liedje op harmodius en aristogiton slechts te lierinne- 

 ren (dat dan nog een van de langste is), om lien te overtuigen, 

 dat 'er eenig onderscbeid is tusscben tafelliederen en belden- 

 dicbten. En dit waren nog tafelliederen van Grieken: wat zul- 

 len die wel bij de oude Romeinen geweest zijn ! Het waren tocb 

 zeker geen gedicbien, zoo als die welke demodocus op de maal- 

 tijden der Pbeacieers zong , maar gedicbtjes , door de gasten 

 zelve, of wel door de jongelingen, zoo als varro zegt, opgezon- 

 gen, die uit baren aard niet lang kunnen geweest zijn. Beter 

 dan nog zouden bier die verzen kunnen aangebaald worden , 



quos olim Fauni, vatesque canebant; 



(Cic. Brut. 18) 



maar wat dat voor verzen waren, indien zij ooit bestaan beb- 

 ben , kan men genoegzaam opmaken uit betgeen onmiddellijk volgt : 



Quum neque Musariim scopulos quisquam siiperarat 



Nee dicti studiosus erat ■ 



Ante hunc 



Ennids namelijk, die dit van zicb zelven zegt. Maar wat betee- 

 kent bier ennius of cicero , die 'er op laat volgen : nee mentitur in 

 gloriando. Dat weet niebuhr beter dan ennius en cicero. Met een* 

 spottenden lacb zegt bij ons , dat ennius , die de oude poezij niet 

 kende, in ernst meende de oudste romeinscbe dicbter te zijn, 

 scboon bij 'er bijvoegt dat ennius die Faunusverzen in bexameters 

 bragt, en dat bij deze oude poezij met goed gevolg onderdrukte 

 [mit Erfolg unterdriiekte y Rom. Gesch. T. I. bl. 274). Als men 

 in de oudste Romeinscbe Gescbiedenis las , dat iemand gedicbten , 

 die bij niet kende , in bexameters bragt en onderdrukte , zou men 

 zeker daaruit besluiten dat die gescbiedenis onzeker en niet zeer 



FABius picTOR (ap. DION. HAL. I. 79) sprcekt ook van oude hymnen (Tarp/o/ \iiivoi), 

 waarin de schoonheid en dapperheid van romulbs cu remus gcroemd ■werden. 



