146 DERDE KLASSE. 



geloofwaardig is; iu de nieuwe, door niebuhr ontdekt, moet men 

 zich aan zulke kieinigliedeu niet storen. Cicero zegt zeer duidelijk , 

 op de plaats zelve , waar hij dat gezegde van cato aanhaalt : Sero 

 a nostris poeta^ veil cogniti vel r^cepti {Tusc. I, 2) , en daarop laat 

 hij die plaats van cato volgen, met een quamquam; ten bewijze 

 dat hij dit gezegde niet van dat belaug achtte , om 'er zijne uit- 

 spraak voor te vei'anderen of te verzwijgen; en, om te doen zien, 

 dat hij hierin niet onbedachtzaam handelde , voegt hij 'er een an- 

 der gezegde van dieiizelfden cato bij , dat overtuigeud bewijst hoe 

 weinig zijne landgenooten met de dichtkunst op hadden. Cato 

 namelijk nam het m. fulvius nobilior zeer kwalijk, dat hij zich door 

 4en dichter ennius naar Etolie had laien vergezellen waaruit 

 bhjkt , zegt CICERO , dat de dichtkunst bij ons niet sterk gezien was , 

 en dat, aangezien de aanmoediging ontbrak, ook de ijver niet 

 groot kan geweest zijn. 



Zoo als het met de dichtkunst was , zoo was het ook , volgens 

 denzelfden cicero, met de zoo naauw bij de ouden met die 

 kunst verwante muzijk. De romeinsche jongelingen mogen dan 

 bij de maaltijden gezongen hebben, de fluit bespeelden zij niet; 

 terwijl het themistocles zeer ten kwade geduid werd, toen hij 

 de lier weigerde, die men hem aanbood. De redekunst daar- 

 entegen is schielijk bij ons opgekomen , zegt dezelfde schrijver 

 [orcitorem celeriter complexi sunius) ; en loch woi'dt als de oudste 

 eigenhjke redenaar door hem genoemd M. Cornelius cetiiegus, 

 die niet veel ouder was dan ennius (hij was met tuditanus con- 

 sul, in den tweedeii punischen krijg), en waarschijnlijk nog niet 

 eens bekend zou geworden zijn, had ennius hem niet in zijne 

 gedichten geprezen, zoodat cato, die negen jaren na cethegus 

 consul was, nog voor een der alleroudste redenaars gold. Cicero 

 verklaart 'er geen ouder te kunnen opnoemen, ten ware, zegt 

 hij , iemand vermaak mogt scheppen in de redevoering. van appius 

 CLAwpuJS cecus over pyrrhus, of in sommige lijkredenen. Cicero 

 roemt cato hoogelijk, schoon hij erkent dat zijn stijl nog zeer on- 

 l)eschaafd was, en dat hij met de Attici in het geheel nietkon ver- 

 geleken worden. 



Is dus (dit besluii maak ik hieruit op) de redekunst, van 



