De audste Rom. Geschied. niei uit heldendichlen gepui. 149 



mans. Dit stuk en de overige waren nu de gedichten, die ennius 

 niet kende, maar die hij toch verdonkermaande , om met ge- 

 leende veren to pronken. 



Dit is nog niet alias. Klagen wij tocli niet over onzekerlieid 

 der Romeinsche Gescliiedenis. Hier wordt ons alles duidelijk 

 uiteengezet , niet alleen wat er gebeurd is , of niet , maar zelfs hoe 

 men epopeen maakte en veraiiderde. Te weten , de grondstof 

 dezer liederen is zonder twijfel {unstreitig) zeer oud, maar de 

 vorm en een groot gedeelte van den inhoud is hctrekkelijk van 

 later' tijd. Het gediclit schijnt namelijk in de handen gevallen 

 te zijn van plebejers , die 'er gebruik van gemaakt hebben om 

 hunnen haat tegen de patriciers bot te vieren. Hiervan worden 

 verscheidene voorbeelden door niebuhr opgegeven. Het afslaan 

 van de papaverbollen door tarquimus , in de tegenwoordigbeid 

 van den bode van sextus, om dezen te doen begrijpen wat hij, 

 met de gabische grooten doen raoest, is door die plebejers uit 

 HERODOTUS gestolcn. Of deze schrijver toen al zoo algemeen in 

 Italic gelezen werd, wordt niet bepaaldelijk gezegd. Niebchr 

 vindt niet alleen de stof van livius verhaal poetisch , maar zelfs 

 den vbrm; hij vindt in het horrendum carmen {Lw. I. 26) de 

 Gude verzen terug. Eindelijk vernemen wij dat deze gedichten 

 moeten gemaakt zijn (d. i. door de plebejers geredigeerd) in het 

 midden van de vijfde eeuw na Rome's siichting {Rom, Gesch, 

 T. I. bl. 268 — 275); want de stof was veel ouder. Wachsmuth 

 heeft reeds doen opmerken dat het vreemd is, dat juist in dien 

 tijd de plebejers nog zoo vertoornd waren op de patriciers, dat zij 

 'er zulke lange gedichten tegen maakten, daar zij, in de vijfde 

 eeuw na Rome's stichting, reeds grootendeels bun' zin gekregen 

 hadden, of liever, den geheelen oorspronkelijken regeringsvorm 

 naar hunne deukbeelden hadden verauderd. Wachsmuth vraagt 

 ook, als de geschiedenis, die wij bij livius lezen, ontstaan is uit 

 die liederen, die men, volgens cato, aan tafel zong tot lof van 

 groote mannen, en, volgens Valerius maximus, om de jonge lieden 

 lot de deugd op te wekken, hoe tarquinius superbus dan in die 

 liederen te pas kwam; hoe in een gedicht die classenverdeeling 

 van sERvius , hoe de gelalen , die daarbij en elders vermeld wor- 



U 



