De oudsle Horn. Geschied. niet uit heldendichten gepid. 155 



Maar 'er is nog iets. Een diet zeer oude heldendichten, oud 

 in grondstof , zou door de plebejers in de vierde eeuw na Rome's 

 stichting gebruikt zijn, om hun hart eens te luchten tegen de 

 patriciers. Het schijnt wel dat niebuhr, toen hij dit schreef, 

 geheel vergeten liad, hoe het 'er, in dien lijd en lang daarna, 

 ten opzigte van de vrijheid van schrijven te Rome uitzag, in 

 weerwil van al de verandering, die de plebejers in den staat te 

 weeg gebragt hadden. Immers, niet alleen was het bij de wet der 

 XII tafelen gestrengelijk verboden een gedicht te maken, dat 

 iemand kon beleedigen ^ , maar ook kostle het den dichter ne- 

 vius zijue vrijheid, dat hij zich te vrij tegen de grooie heeren 

 had uitgelaten. Men zal zeggen dat hier alleen gezien wordt op 

 grove persoonlijke beleedigingen , zoo als in de oude attische co- 

 medie : maar , als men bedenkt dat nevigs , zelfs nadat hij , door 

 de tribunen weder in vrijheid gesteld, de plaatsen, die aan- 

 stoot gegeven hadden, in zijne stukken geschrapt had, het des- 

 niettemin te Rome niet kon uithouden , maar in ballingschap 

 gestorven is (a. gell. III. 3) , dan kan men wel begrijpen dat de 

 patriciers niet zouden toegestaan hebben, dat men gansche hel- 

 dendichten ging maken, vol leugens en ongerijmde beschuldigin- 

 gen, om hunnen stand in een verachtelijk daglicht te plaatsen, 

 heldendichten, waarvan zij toch de bedoeling wel hebben zullen 

 kunnen begrijpen, als niebuhr ze na een paar duizend jaar nog 

 begrepen heeft. 



En nu verzoeken wij, na dit all^, onze lezers nog eens aan- 



Majores audire , minori dicere per quae 

 Crescere res posset, minui damnosa libido. 

 Mutavit mentem populus levis , et calet uno 

 Scribendi studio; puerique patresque severi 

 Fronde cornas cincti coenant , et carmina dictant. 



* Si quis occentassit sive carmen condidisset , quod .infamiam faxit flagitiumve alteri , 

 capital esto. Cic. ap. August. C. D. II. 9. 

 Cf. nor.AT. Ep. 11. 1. 



quin etiam lex 



Poenaque lata, inalo quae noUet carmine qucmquam 

 Desoibi. 



