Grondbe%itiing en Staalsburgerschap te Athene. 339 



aanleiding geven lot liei vermoedon , dat het geheele slelscl op 

 eene vernuftige gissing van zoodanige schrijvers rust, die het 

 duistere dier oude tijden door hunnc verlieelding en door iniii 

 gepasie combinaiien traclitten te verduidelijken. Eene dergelijkc 

 corahinatie ziet men bij diodorus siculos i, die, ofschoon niet van 

 THESEUS sprekende, de indeeling van den ouden Atheenschen 

 staat gelijk stelt met Egyptische instellingen, en de drie daar 

 bestaande castcn. Het is, duukt mij, vrij duidelijk , dat die 

 wijze van beschouwing ontleend is aan de vertellingen van den 

 Egjptischen priester bij plato "^. Verstandiger beschouwt diony- 

 sius HALiCARNASSENSis ^ dien alouden toesiand, wanneer hij de Pa- 

 triciers en Piebeji van romulus met den toenmaligen Atheenschen 

 staat vergelijkt, zoo als die steeds was voor de groote wetgeviug 

 Van SOLON. Ook hij spreekt van theseus niet, maar zegt eenvou- 

 dig, dat de menigie (ro nX-^Bog), niet het volk, in tweeen ver- 

 deeld was, en dat men Eupatruhn noemde, die tot de aanzien- 

 Hjke geslachten behoorden en vermogend waren door rijkdom, 

 en het bestuur van den staat in handen hadden; boeren [uyqoihoi) 

 daarentegen de overige burgers, die geen deel aan de staatsmagt 

 hadden. Het bhjkt dus, wanneer men daarbij vergelijkt, op 

 welke verschillende wijzen die beuamingen bij de Gramma tici 

 voorkomen (zoo als te regt door ilgen is opgemerkt *) , dat die 

 verdeeling alies behalve een officieel karakter heeft, eu dat, wat 

 daaromtrent is te boek gesteld door schrijvers , die etielijke eeu- 

 wen later geleefd hebben , niets meer is dan eene individuele 

 opvatting, en nimmer eenig historisch gezag kan hebben. Tegen 

 die These'iSche slaatsregeling , zoo als die bij plutarchus wordt 

 voorgesteld , moet ik. ook dit nog aanvoeren , dat geene der drie 

 daargenoemde benamingen bij eenig Attisch schrijver als een' 

 bepaalden stand aauduidende voorkorat. Wat de benaming Eu- 

 patriden betreft (omtrent de twee andere zal ik later gelegenheid 

 hebben te spreken), verwijs ik gerust naar de zeer weinige plaat- 

 sen bij Attische schrijvers, waar men dezelve aanlreft 5. 



» T. I. p. 33. » Tim. p. 24. A. B. Critias. p. 110. B. C. 



' Ant. R. II. p. 2.S2. R. * 1. c. p. 64. 



* Men vergelijke xenoph. Occon. I. 17. Sympos. VIII. 40. Schol. Saph. Ocd, 



