340 DERDE KLA.SSE. 



Vermits alzoo de historisclie grond ons ontzinkt, waarop men 

 eene beschouwing van den toestand van het staaisburgerschap 

 zou hebben kunnen bouwen, zoo als die ten tijde van theseus 

 was geregeld , is bet beier , dunkt raij , af te dalen tot daar 

 men een vast steunpunt vindt, dan vooraf de ruimte aan te vul- 

 len met combinatien, die, hoe scbrander ook uitgedacbt, nim- 

 mer op zich zelve onze kennis kunnen verrijken of bevestigen. 

 Het eerst treffen wij solon aan , met zijne belangrijke wetgeving. 

 Hier levert ons plutarchus alwederom een omstandig berigt. 

 Hij spreekt ^ van drie partijen en staatkundige gevoelens, waarin 

 de bevolking, en wel naar de drie verscbillende streken van het 

 land, verdeeld was. De Diacrii (in de bergachiige streken) 

 neigden tot de Deniocratie, de Pediei (in de vlakten) tot Oligar- 

 chie, de Parali (kustbewoners) waren voor eene tusschen beide 

 liggende matiging gestemd. Men mag hieruit opmaken , dat er 

 geen weltige vorm van regering bestond, dat het gebied, of de 

 opperste regeringsmagt, zich facto staande hield , zoo als het van 

 ouds af had bestaan , zonder bepaalde overeenkomst met , of 

 toestemming van de menigte, en dat die ontwikkeling zelve en 

 die bevestiging, die in haren aard steeds vijandig is tegen alle 

 uitbreiding van het deelgenootschap in het gezag, eindelijk het 

 volk verdrool, en aanmatigingen wakker maakte, die eindelijk 

 moeijelijk te onderdrukken waren. Merkwaardig is het inlus- 

 schen , dat hier van geen' adel gesproken wordt ; rijken en armeii 

 zijn de eenige, die genoemd worden. De ongelijkmatlge en on- 

 billijke verhouding (dvcofiaXia) tusschen de arraen en de rijken, 

 zegt PLUTARCHUS, was ten top gestegen, want de geheele demus was 

 schuldpligiig aan de rijken. Van deze schuldpligtigheid worden 

 tweeerlei toestanden onderscheiden. Of het waren zoodanigen, 

 die het land bebouwden en aan de rijken een deel der vruch- 

 ten betaalden, of zij, die om schuld dienstpligtig waren, wat 



Col. 589. IsocRAT. Big. p. 351. med. Bij Aristophanes komt de bcnaming ner- 

 gens voor. Ik durf er bijvoegen, dat de vorm van het woord niet aan de eeuw 

 van THESEUS eigen kon zijn, maar eene latere uilvinding verraadt. 

 * Solon, p. 85. 



