Over het doordringen van Hout. 311 



en nam daartoe whynioutlis dennen (Pinus Strobus) en eiken- 

 hout, welke van Mei tot October, derhalve slechts korten tijd, 

 in liet water hadden vertoefd. Van beide houtsoorien nam ik 

 stukken van 2 palraen middellijn en IJ- el lengte. 



In beide drong brandig houtzuur ongemeen spoedig in, doch, 

 bij onderzoek , bleek het dat het oude hout , het zoogenaamde 

 hart, nieis van de vloeistof tot zich had genomen, terwijl het 

 splint alleen raaar zeer volkomen doordrongen was. 



Het alzoo doordrongen splint was volledig gelijkmatig door- 

 drongen en scheidde zich scherp door deszelfs donker blaauwe 

 kleur van het oude hout af : een verschijnsel dat men geenszins 

 alzoo opmerkt bij hout dat levend onvolledig is doortrokken; 

 daar vloeit de kleur van het doordrongen en niet doordrongen 

 gedeelte onmerkbaar in een, en daar is het ook niet het splint 

 alleen dat zich doordringen laat. 



Een belangrijk, zich scherp afteekenend verschil tusschen hout 

 en splint schijnt hier aangeduid te worden ; welligt is het een 

 zoodanig, dat door het in het water liggen geboren wordt. 



Het onderzoek daarvan zal veel licht over de aanwending van 

 het doordringen kunnen verspreiden, waarbij tevens te onder- 

 zoeken valt, of ook het oude hout door een langer verwijl in 

 het water de eigenschap zoude verkrijgen, om zich, na eerst ge- 

 droogd te zijn geweest, te laten doordringen. 



Mogt dit echler geen gunstige uilkomst geven, dan nog schijnt 

 de gemakkelijke doordringbaarheid van het splint , die hetzelve in 

 het water verkrijgt, een middel aan de hand te geven, om, zori- 

 der aan plaats of tijd gehonden te zijn , juist het minst duur- 

 zame gedeelte van den stam, heiwelk eenmaal aan het vergaan 

 zijnde, zijn bederf aan het overige mededeelt, voor dat bederf 

 te bewaren en daardoor de duurzaamheid van het geheel aan- 

 merkelijk te bevorderen. 



