Over het Katalogiseren van Ooslersche Handschriflen, 05 



beraoeilijkten, dan had ik niet eens ten doel, om u op zulke Per- 

 zische te wijzen die met het leelijksie Tasliq , of hangende , karak- 

 ter , of op zulke Turksche , die met het kunstigst ineen gewerkte 

 DlwanI- of Kanselnrij- schrift geschreven zijn; maar ik dacht 

 nog maar aan de eenvoudige Arabische letter, hetzij dan met de 

 Mauritaansche , hetzij met de gewone Neski hand gevormd , die in 

 de onderscheidene Hss. reeds zoo onbegrijpelijk vele nuances ver- 

 toont, en hetzij door mindere netheid en gelijkmatigheid , hetzij 

 door het gedeeltelijk of bijna volslagen gemis van diakritische 

 puntea, soms hoogst bezwaarlijk te ontcijferen, en in etielijke 

 Werken naauw leeshaar is. Stelt men zich nu zulk een duister 

 en moeijelijk schrift b. v. in eeu Werk van mathematischen of 

 astrologischen of alchymischen aard voor, dan zal het, ook zon- 

 der verdere verklaring, zich wel begrijpen laten, dat zelfs de 

 eenvoudigste en kortste inhoudsopgave niet dan na zeer langdu- 

 rige inspanning geschieden kan. 



Wat voorts de namen der Schrijvers aanbelangt , het spreekt 

 van zelf, dat men in een katalogus, zoo mogelijk, de bijvoeging 

 van deze verlangt; doch het is niet ahijd gemakkelijk aan dien 

 eisch le voldoen, en soms zelfs ziet men na het langdurigst on- 

 derzoek zich nog genoodzaakt , niets dan het korte en verdrietige 

 resultaat van zijne volslagene onwetendheid in het midden te 

 brengen. Niets is gewenschter , dan dat de auteur zelf, aan het 

 eigenlijk begin des Werks, dat is, na de godsdienstige voorafspraak 

 waarvan ik straks reeds gewaagde, zijnen naam aan den lezer 

 mededeelt: vooreerst, omdat men in dat geval zich daarop veilig 

 verlaten kan; en ten andere ook, omdat die opgave dan meestal 

 zeer volledig is, en alles bevat, wat men duidelijkheidshalve 

 wenscht te weten. Daartoe behoort in deze Letterkunde niet slechts 

 de eigen naam des Schrijvers, waarbij de Arabieren, Perzianen, 

 en Turken slechts zeldzaam alleen genoerad worden, maar vooral 

 ook de voornaam , dien zij gewoonlijk van hunnen oudsten zoon 

 ontleenen, de naam des vaders, de betrekkelijke naam, dien zij 

 naar het land of de stad waar zij geboren , opgevoed , of gevestigd 

 zijn, voeren, en eindelijk nog bovendien de gewone hijnaam^ 

 waaronder zij niet zelden uitsluitend bekend staan. Zoo zal b. v. 



5 



