328 TWEEDE KLASSE. 



Isabella , de Koningin van Castilie en gemalin van Ferdinand, 

 den Koning van Arragon, had eens den wensch geuit, dat de 

 Arragonezen in opstand mogien komen , ten einde haar gemaal 

 hun onder voorwendsel daarvan hun privilegien zou kunnen ont- 

 nemen. Ferdinand ecliter had het anders ingezien. — Later had 

 ALVA, bij niisverstand tusschen zijn meester en de Cortes van Ar- 

 ragon uitgeroepen » Laat de Koning mij 4000 soldaten geven , van 

 »die ik zelf gevormd heb, en het is met Arragons vrijheid gedaan." 

 Hij mogt dat schouwspel , het slaaf maken van een vrij volk , een 

 schouwspel, waar geen ander in zijn oog bij haalde , tot zijn smart 

 niet beleven. — Waren filips die privilegien niet even zeer tegen de 

 borst ? Zoo veel is zeker , dat hij de eerste gunstige gelegenheid , 

 door het lot hem geschonken, met meesterlijke hand aangreep. 



Maar ik treed hier niet in beschouwingen over filips bedoe- 

 ling; ik wil nu niet onderzoeken, of die opstand den Koning 

 cok lief was en welkom? Beter is het; hier alleen het gebeurde 

 te vertellen, en waar het op de gezindheden aankomt, alleen 

 daarvan te spreken, voor zoo ver die gezindheden het eenige 

 middel geven tot verklaring der daden. 



Filips dan brengt in aller ijl troepen bijeen onder bevel van 

 ALFONSUs VARGAS. Zij naderen de grenzen van Arragon, onder 

 voorwendsel van naar Frankrijk te moeten. De Arragonezen 

 echter vatten argwaan op, en het hoogste Geregtshof, zich op 

 's Lands j'ueros beroepende, verklaart, dat men tegen gewapen- 

 de vreemden zich verdedigeu zal ; ook de Caslilianen waren hun 

 vreemden ; de Koning mogt die op eigen gezag de grenzen niet 

 binnen brengen. De geestelijkheid beaamt dit en predikt het 

 volk zijne regten en pligten. 



Op de grenzen wordt het genomen besluit aan vargas bekend 

 gemaakt, maar deze houdt met een onvertogen gelaat vol, dat 

 het op de Franschen gemuut is; hij vervolgt zijnen togt en zendt 

 brieven vol welwillendheid , zoo van zich als van den Koning, 

 aan de voornaamsten , met de verzekering, dat men toch geen 

 kwaad van dien doortogt van soldaten moest denken. De Justiza 

 Major van zijnen kant gaat voort , troepen te werven en de Cor- 

 tes, daartoe samengeroepen , benoemen een Veldheer. Maar de 



