180 HENRICIEGBERTIVINKE 



describentem earn ReRniauM et audivimns et vidimus. Sed dicem3ifm mihi 

 maxime est de Orationibus ejus sacris. Quam simplex et perspicua simulque 

 culta et vere oratoria erat ejus dictio! Quam convenienter et tempori et 

 concioni dicebat , christum semper praedicans et universam ejus doctrinam , 

 ex unis literis sacris petitam , exponens ! Quam commoto Semper dicebat 

 animo 1 Quam apte semper ex ipso orationis argumento ducta erat applicatio! 

 Quantumque valebat ad persuadendum auditoribus , ut sinceram colerent 

 pietatem virtutemque ! Sed justa harum rerum expositio singularem requireret 

 orationem. Unum hoc addere dictis mihi liceat ; turn habendis , t'lm edendis 

 sermonibus s. , simplicitatem illam commendasse eum et tuitum esse , quae 

 in multorum Orationibus s. desiderabatur et etiamnum frustra quaeritur. 



Quid mirum , A. A. I praeclarum hunccc virum et ab Amstelodamensibus , 

 et a Leidensibus fuisse petitum? Quid mirum, multis eum Societatibus 

 literariis fuisse adscriptum , et ab augustissimo Rege nostro Ordinis Leonis 

 Belgici equitem creatum ? Sed quod ipse in aliis, prae caeteris omnibus, 

 laudandum existimabat, id nos in eo maxime celebrandum esse putamus , 

 nempe vim atque efficacitatem , quam in eo habuit divina nostra religio. 

 Inerant ei natura eximiae dotes,' memoria tenax, acerrimnm ingenii acumen, 

 judicium subtilissimum , flagrans discendi cupido verique amor, animi magni- 

 tude singularis et robur cum summa prudentia mirifice conjunctum , eximia 

 denique laboris patientia et assiduitas. Sed inerat ei etiam , inde a teneris , 

 sensus religiosus. Inerat sincera fides , Deo oimiSTOQOE habita , quae , nutrita 

 sensiraque aucta, ad maximam maturitatem pervenit. Haec dominabatur in 

 omnes illos ingenii animique dotes egregias , eff'ecitque , ut, licet homo 

 maneret, in omnibus tamen ofiBciis praestandis , summa duceretur religione ; 

 ut communem hominum salutem suo commodo et honori antejjoneret; ut in 

 eruditorum non taiitum gratiam; sed et in commodum indoctorum scri- 

 beret, qnod testantur et annotata behobhi libro adjecta, et sermonis montani 

 interpretatio ; ut turn maxime ad dicendum se praepararet , cum ad plebejos 

 homines verba sibi facienda essent ; ut omnibus Societatibus , veram hominum 

 salutem spectantibus , adscribi se vel passus sit, vel curaverit , utque , quate- 

 nus hoc potuit , quaerentibus consilium , afflictis solatium , pauperibus cibum 

 praeberet. Haec effecit, ut nihil fere sibi , cuncta vero divinae gratiae accepta 

 referret ; ut non in luce modo atque in oculis civium magnns esset; sed intus, 



