80 JOANNIS FREDERICI VAN OORDT, J. G. FIL. 



Coram vobis , hujus Acadeniiae Curatoies Spectatissimi ! mentem meam 

 aperui. Quanto honore id ducam, quod Vos , Viii de republica et de literis 

 taui bene meriti , me dignum censueritis , qui in hac prima et primaria 

 Patriae universitate Theologiae docendae i)rovinciam, susciperem, atque 

 accederem magnis illis nominibus, quae olim banc literarum sedem conde= 

 corarunt, quaeque eandem et nunc ornant, exprimere vix valeo; quantum 

 vero potero , id enitar, ut non prorsus fallam Testram de me meisque 

 studiis sententiam. Non is sum , qui facultate et doctrinae copia cum multis 

 contendere ausim , ut ab hoc parte cathedram nimis diu vacantem dignissime 

 occupatam, aut Clarissimum scrisgab, virum summa eruditione in pari 

 uiodestia conspicuum , optime exceptum judicetis. Quod vero praedicavi, in 

 Theologia verum unice esse sectandum , hoc alte infixum pectori habeo , hoc 

 Dei fretus auxilio sequar ipse , hue juvenes Theologiae studiosos informare 

 gestio. Caeterum si qua est in me facultas , banc muneri meo gerendo, 

 juTenibus ad sanctissimam provinciam instituendis , hujus Academiae saluti 

 promovendae sedulo impendam. Sic me volo vobis commendatum, quos 

 toto animo Deo conservanti omniaque bona largienti ipse commendo , ut 

 vestris auspiciis , floreant res noslrae. 



Quum ad vos me convertam , Viri Celeberrimi Collegae exoptatissimi ! 

 baud parum turbatum me sentio. Movet me vestra fama mentis acquisita , 

 nee minus tenuitatis meae conscientia , ut verecundus adeo ad vestrura ordi- 

 nem accedam. Sed accedunt hue alia, quae a me memorari , pro vestra qua 

 estis humanitate ignoscatis, quaeso. Tenet me Collegarura , quos habere 

 mibi in Academia Groningana contigit , desiderium. Hosce enim inter et me 

 tam arcta intercedebat necessitudo , ut eorum consortio privari gravissimum 

 esset , quod in honorifica ad banc Academiam vocatione conspicerem , quodque 

 ab hac sequenda me fere deterruisaet. Itaque , nam fateri baud erubesco , 

 cum Groningam relinquerem , lachrymantes fere discessimus. Ne aegre adeo 

 feratis, vestro adspectu horum in me suscitari recordationem, Sed idem ille 

 adspectus sublevat animum meum ac fere exhilarat; vultus enim intueor 

 infensos nuUos , ignotos paucissimos, mibi faventes complures, amicos 

 multos , imo vero nonnullos , quibuscum a juventute inde studiorum mihi 

 fuit et animorum societas , nunc ut spero renovanda tuendaque. Vos igitur 

 eorum mibi loco sitis, quos moestus reliqui. Vos omnes, Viri Clarissimi ! 



